"เมื่อปีนั้นชายคนนี้เป็นหนี้ชีวิตเธอไว้หนึ่งชีวิต เธอปล่อยลูกชายของเขาไป แล้วใช้ร่างของเขาเถอะ ถึงแม้ปีนี้เขาจะอายุ 40 กว่าแล้ว แต่ร่างกายของเขายังมีอายุขัยอีก 36 ปี ถ้าเธอยอมรับสังขารอันเน่าเปื่อยของเขา ฉันช่วยทำให้วิญญาณกับร่างเข้ากันได้ จะไม่เกิดการต่อต้าน และจะไม่ทำให้บุญกุศลของเธอลดลง จนกว่าอายุขัย 36 ปีจะมาถึง"
หนิวหนิวนึกคิดแล้วถามขึ้นว่า "ถ้าหากฉันไปเกิดใหม่ ฉันจะลืมพ่อหรือไม่?"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า "ใช่แล้ว การเกิดใหม่คือการเริ่มต้นใหม่ทุกอย่าง เธอจะมีชีวิตใหม่และพ่อแม่ใหม่"
ทางเลือกสองทาง ทางหนึ่งคือเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ต้องลืมทุกสิ่งในชาตินี้
อีกทางหนึ่งคือเก็บชีวิตที่เหลือของคนอื่นมาใช้ มีชีวิตอยู่ได้เพียง 30 กว่าปี และยังได้สังขารอันเน่าเปื่อยอีก
แต่หนิวหนิวไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอกล่าวว่า "ฉันเลือกทางที่สอง ฉันอยากกลับบ้าน ฉันอยากอยู่กับพ่อ"
"เด็กคนนี้..." ชายชราน้ำตาไหลพราก เอ่ยปลอบด้วยความหวังดี "หนิวหนิวเชื่อฟัง ฟังพ่อเถอะ เริ่มต้นชีวิตของตัวเองใหม่เถอะ พ่อแก่แล้ว ดูแลเธอได้ไม่มากนัก เธอจะไป..."
"แต่ฉันดูแลพ่อได้นี่คะ" หนิวหนิวพูดอย่างบริสุทธิ์แต่ดื้อรั้น "ฉันอยากได้พ่อ ฉันอยากได้เพียงพ่อเท่านั้น!"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า แล้วหันไปทางจื่อเฟิงหลิง "ห่าวเหรินไม่มีญาติอื่นนอกจากเธอกับลูกชาย ที่สนิทกับเขามากที่สุด หากเธอไม่ว่าอะไร ฉันจะช่วยพวกเขาแลกเปลี่ยนกัน"