ปีศาจต้นจันทน์ยกอาหารขึ้นบนโต๊ะแล้ว จ้องไป๋จวิ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "ไม่กินข้าวทำไมไม่พูดแต่แรก? ฉันวุ่นวายเตรียมโต๊ะใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเธอไม่กินก็ไม่เปลืองหรือไง?"
ไป๋จวิ้นเหลือบมองโต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ เห็นจานเจ็ดแปดใบล้วนเป็นสีแดงสดใส สีสันเร้าใจยิ่งนัก
"ปู่ถัน ขอถามหน่อยเถอะว่าทำไมคุณถึงชอบแก้วมังกรนัก? เราอย่าเอากับผลไม้แค่ชนิดเดียวได้ไหม?"
เหตุผลของปีศาจต้นจันทน์นั้นง่ายมาก: "สีม่วงแดง ๆ สดใสดี นำความสุขมาสู่บ้าน และแก้วมังกรยังบำรุงผิว เหมาะกับทั้งเด็กและคนแก่"
"เอาล่ะ ลาก่อน"
ไป๋จวิ้นพูดจบก็หันหลังจะเดินออกไป แต่ใครจะไปคิดว่ากิ่งของปีศาจต้นจันทน์นั้นยาว เหวี่ยงไปมาเพียงทีเดียวก็ตวัดเขากลับมา
ไป๋จวิ้นผู้น่าสงารถูกแขวนไว้บนกิ่งไม้ เท้าลอยอยู่กลางอากาศ ไม่มีทางหนีรอด
ไป๋จวิ้น (ร้องไห้โฮ): "ช่วยด้วยนะคุณทวด ฉันไม่อยากกินจริง ๆ!"
ก่อนหน้านี้เขาถูกบังคับให้กินไปหลายครั้ง แต่ละครั้งที่กินเสร็จก็ต้องท้องเสียเป็นเวลาหลายวัน ออกมาเป็นสีแดงสดใส
ครั้งหนึ่งไป๋เฉิงเฟิงเห็นเข้าพอดี เพราะเพียงแค่เหลือบตามอง ก็เห็นชักโครกกดน้ำไปแล้ว เห็นไม่ทันชัด มีเพียงแวบหนึ่งของเลือดสีแดงสดที่ผ่านไป
ไป๋เฉิงเฟิงคิดว่าลูกชายเป็นอะไรไป บังคับให้ไปโรงพยาบาลส่องกล้องลำไส้ ทรมานสุด ๆ
นึกถึงอดีตอันเลวร้ายนั้น ไป๋จวิ้นแทบจะร้องไห้ออกมา ฮือ ๆ
ซางเฟยหว่านยกมือขึ้นปัดเพียงทีเดียว ก็สลายพลังของปีศาจต้นจันทน์ไป