คุณนายยิ้มบาง ๆ ใบหน้าแม้เต็มไปด้วยริ้วรอยแต่ยังคงสง่างามและงดงาม
"เรื่องแบบนี้ ยิ่งรู้น้อยคนยิ่งดี ฉันถึงได้ติดต่อเธอด้วยตัวเอง ตั้งแรกฉันก็แค่อยากคุยกับเธอเล่น ๆ ให้เธอหลงเชื่อแล้วมาที่นี่ก็พอ"
"แต่พอรู้ว่าเธออายุสามสิบกว่าแล้วยังไม่เคยมีความรักเลย ฉันก็รู้สึกสงสารเธอขึ้นมาจริง ๆ ดังนั้นเวลาคุยกัน ฉันเลยเอ่ยปากเป็นห่วงเป็นใยเธอเป็นพิเศษ หวังว่าในเดือนสุดท้ายก่อนตาย เธอจะได้สัมผัสความรักจากเพศตรงข้ามบ้าง จะได้ตายอย่างไม่เสียดายชาติ"
"เพื่อให้เธอเชื่อใจ ฉันถึงต้องสวมหน้ากากหนังคนตอนเปิดวิดีโอคอล ประกอบกับฟิลเตอร์ เธอถึงได้เชื่อฉันหมดใจ"
"ตอนแรกเธอก็เชื่อฉันเรื่อยมา เกือบโดนฉันหลอกมาที่นี่แล้ว อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเริ่มสงสัยฉัน? แล้วรู้ได้ยังไงว่าหลานชายฉันตายยังไง?"
หลงอ้าวเทียนดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง พูดว่า "ผมอยู่ในนี้ คุณอยู่นอกนั้น คุยกันไม่สะดวก ยังไงคุณปล่อยผมออกมาก่อนไหม? รอผมออกไปแล้วค่อยเล่าให้คุณฟังทีละอย่าง ได้ไหม?"
"ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่สำคัญหรอก"
"ผม..." หลงอ้าวเทียนถูกคำพูดของเธอทำให้โกรธจนพูดไม่ออก
คุณนายสั่งการ "ถึงเวลาแล้ว เอาลงหลุมได้"
"ลงหลุมอะไร? ฝังใคร? ฉันเหรอ? ไม่! ไม่ได้! คุณทำแบบนี้ไม่ได้ มันผิดต่อสวรรค์และศีลธรรม! ปล่อยฉันเถอะ ฉันขอร้อง ปล่อยฉันเถอะ!"