"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" อวี๋เสี่ยวอานพึมพำเบา ๆ แล้วหันไปพูดกับแมวส้ม "เธอเกือบทำให้ฉันตกใจตายแน่ะ! ไม่ได้นะ เธอต้องชดใช้ให้ฉัน แต่เธอก็ไม่มีเงินชดใช้ฉันนี่นา จะทำไงดีล่ะ?"
อวี๋เสี่ยวอานหัวเราะร้ายกาจอย่างเจ้าเล่ห์ "ก็เอาตัวเธอเป็นค่าชดใช้ให้ฉันซะเลยสิ! นับจากนี้ไปเธอคือแมวของฉันแล้ว!"
ปากเธอพูดจาดุดัน แต่มือที่ลูบขนแมวกลับอ่อนโยนอย่างที่สุด แถมยังไปหยิบอาหารจากตู้เย็นมาให้แมวกินอีก: "กินของฉันไปแล้วก็ถือว่าตกลงนะ เดี๋ยวฉันจะซื้อที่ลับเล็บแมวมาให้ ต่อไปห้ามมาข่วนหัวเตียงฉันอีกเด็ดขาด!"
[อิจฉาจัง ฉันก็อยากได้แมวอ้วนสีส้มแบบนี้บ้าง]
[เจ้าของเก่านี่ใจร้ายชะมัด ย้ายบ้านทำไมไม่พาสัตว์เลี้ยงไปด้วยล่ะ? ก็เพราะมีแต่คนไร้ความรับผิดชอบแบบนี้แหละ ถึงมีแมวจรและสุนัขจรมากมาย]
[ยังดีที่เจอพี่สาวใจดี หวังว่าพี่สาวจะดูแลน้องแมวส้มดี ๆ นะ]
อวี๋เสี่ยวอานเห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตก็รีบให้คำมั่นสัญญา: "ฉันจะดูแลมันอย่างดีแน่นอน ต่อไปไม่ว่าจะไปไหนก็จะพามันไปด้วย จริง ๆ ฉันอยากเลี้ยงแมวมานานแล้วล่ะ ไม่คิดว่าวาสนาจะมาพบกันที่นี่"
แมวส้มเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ร้องเหมียว ๆ อย่างร่าเริง
เริ่มเรื่องมาแบบหลอน ๆ กลับจบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้ง
ดูดวงครบสามเคสแล้ว เวลาก็ล่วงเลยถึงเที่ยงคืน
ซางเฟยหว่านกล่าวลาง่าย ๆ กับแฟนคลับ แล้วก็ออกจากห้องถ่ายทอดสด
วิญญาณสถิตในวัตถุจ้องมองหน้าจอไม่วางตา กระทั่งหน้าจอดับลง เธอยังคงรู้สึกติดใจ: "ไม่ดูอีกแล้วหรือ? จบแบบนี้เลยหรือ?"
"วันละสามเคส วันนี้ดูครบแล้ว" ซางเฟยหว่านเว้นจังหวะ แล้วตั้งใจพูดจาแกล้ง ๆ "หรือจะให้โซ่วอ๋องมาพรุ่งนี้ เราเปิดไลฟ์ต่อเลยดีล่ะ?"