อวี๋เป่ยหมิงประหลาดใจเล็กน้อย: "อยู่ ๆ ถามแบบนี้ทำไม"
ซางเฟยหว่านหัวเราะเบา: "คิดว่าฉันดูอะไรไม่ออกเลยหรือไร แม้จะดูดวงชะตาของนายไม่ทะลุ แต่ฉันก็ไม่โง่หรอกนะ ยังไงก็ต้องดูออกว่านายกำลังซ่อนพลังของตัวเอง"
"อวี๋เป่ยหมิง ทำไมต้องปิดบังฝีมือ เห็น ๆ อยู่ว่านายเก่งกาจ แค่อยากหาเงินก็แค่กระดิกนิ้ว แต่กลับมาแสดงว่าอ่อนแอน่าสงสารต่อหน้าฉันให้ฉันสงสารอย่างนั้นหรือ"
ไม่ไกลนัก มีเสียง 'อึ้ง' ของฉินเยว่เอ๋อร์ดังขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมา เห็นซางเฟยหว่านรำไร กำลังจะเอื้อนเอ่ย ซางเฟยหว่านก็ส่งเสียงเหอะเย็น: "นอนของแกไป"
พลันโบกแขนเสื้อปล่อยพลังปราณวิญญาณหนึ่งออก ฟาดลงบนตัวฉินเยว่เอ๋อร์ ทำให้เธอสลบไปอีกครั้งในพริบตา
"นายคือประมุขเขาแห่งเขาโส่วหลงจริง ๆ สินะ" ซางเฟยหว่านถามจี้ "แต่ทำไม ตอนท่านปรมาจารย์ไช่ปลอมเป็นบรรพจารย์ของนายเข้าทรง นายกลับไม่โกรธเลยสักนิด กลับเป็นตอนที่เขาแอบอ้างเป็นทายาทของเขาโส่วหลง นายถึงโมโห"
แม้ยามนั้นอวี๋เป่ยหมิงจะเก็บกลั้นนัก แต่อารมณ์กระเพื่อมเพียงน้อยนิดก็มิอาจรอดสายตาซางเฟยหว่าน
"แล้วของวิเศษในมือข้างนี้ของฉันอีก" ซางเฟยหว่านยกข้อมือขึ้น เผยกำไลเชือกแดงมีกระดิ่ง
"ของวิเศษระดับสูงเช่นนี้ อย่างน้อยต้องมีระดับการบำเพ็ญถึงกึ่งเซียนถึงจะหลอมได้ ฉันดูไม่ผิด นี่คือของวิเศษที่กำเนิดขึ้นไม่เกิน 100 ปีมานี้ ในรอบ 100 ปี ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ก็เห็นจะเป็นประมุขเขาคนแรกของเขาโส่วหลงนี่แหละ"