เหตุการณ์นี้คงต้องย้อนกลับไปเมื่อกว่าครึ่งเดือนก่อน
ปกติอวี๋เสี่ยวอานเป็นคนนอนหลับสนิทมาตลอด ทว่าครึ่งเดือนก่อน ค่ำคืนหนึ่ง เธอนอนหลับไปจนถึงกลางดึก จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง "ครืดคราด ครืดคราด" ดังมาจากใต้เตียง
เสียงนั้นแหลมแสบแก้วหู ราวกับมีใครกำลังใช้เล็บกรีดไปมาบนแผ่นไม้ระนาบใต้ที่นอน
เธอสะดุ้งตื่น รีบเปิดไฟแล้วก้มลงมอง
ทว่าพื้นใต้เตียงว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
เธอครุ่นคิดว่านี่เธอหูฝาดไปเองหรือเปล่า?
แต่พอคืนถัดมา เสียงเล็บขูดแผ่นไม้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ครืดคราด——ครืดคราด——
เธอนอนอยู่บนเตียง ซึ่งคั่นกลางด้วยเบาะนอนหนาเตอะ เสียงนั้นก็ยังคงชัดเจนราวกับกำลังกรีดอยู่ข้างหูเลยทีเดียว: ครืดคราด——ครืดคราด——
ทว่าแค่เปิดไฟ ทุกอย่างใต้เตียงก็ว่างเปล่าอีกเช่นเคย
ระยะนี้ อาการของเธอหนักข้อขึ้นไปอีก พอหลับเมื่อไหร่ เธอกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกดทับอยู่บนหัวใจ อึดอัดทรมานเหลือคณา
ครืดคราด——ครืดคราด——
เสียงน่าสะพรึงนั้นดังขึ้นอีกครา เธออยากลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงกลับหายไปจากร่างจนขยับเขยื้อนไม่ได้?
ทั้งที่รู้ตัวดี แต่ขยับไม่ได้ พูดไม่ออก ความรู้สึกเสมือนหนึ่งถูกพันธนาการวิญญาณนั้น ช่างน่ากลัวและทรมานเพียงใด เป็นความเจ็บปวดที่ใครไม่เคยประสบด้วยตัวเองจะไม่มีวันเข้าใจ
เธอขยับตัวไม่ได้ ทว่าเสียงสยองจากเล็บขูดพื้นเตียงก็ยังดังไม่หยุด: ครืดคราด——ครืดคราด——
แม้แต่ตอนที่กำลังเล่าอยู่นี้ อวี๋เสี่ยวอานยังขนหัวลุก เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองเตียงด้านหลังด้วยซ้ำ หวาดกลัวว่าใต้เตียงจะมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวคลานออกมาเมื่อไหร่