ฉินโชวนึกถึงความหลงใหลของตัวเอง นึกถึงความงามของซางเฟยหว่านแล้ว ก็ไม่อาจยอมรับการพลาดจากเธอไปได้จริง ๆ
ดังนั้น เขาจึงแอบมาที่บริเวณเจี้ยงเยว่ซานจวง หวังจะฉวยโอกาสแอบเข้าไปหาซางเฟยหว่าน
ไม่นานนัก เขาก็แอบเฝ้าดูอยู่นอกประตูใหญ่ตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่พบโอกาสที่จะแอบเข้าไปได้เลย
ในขณะที่กำลังสิ้นหวังอย่างที่สุด จู่ ๆ เขาก็พบว่าซางเฟยหว่านปรากฏตัวใกล้ประตูใหญ่
ในเวลานี้ ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว
องครักษ์รู้จักซางเฟยหว่านเป็นอย่างดี จึงยิ้มทักทาย "คุณซาง ยังต้องออกไปตอนดึกขนาดนี้หรือ?"
ซางเฟยหว่านกล่าว "อืม ฉันออกไปเดินเล่นหน่อย"
องครักษ์เห็นเธอออกมาเพียงลำพัง จึงเตือนด้วยความหวังดี "ได้ยินว่าตอนนี้ทั้งเมืองกำลังตามล่าฆาตกรโรคจิต คุณออกไปคนเดียวไม่ปลอดภัย สู้เดินเล่นในเขตนี้ก็ยังปลอดภัยกว่า"
ซางเฟยหว่านยิ้มบาง ๆ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกลับมา"
ออกจากประตูใหญ่ไป ซางเฟยหว่านก็เดินไปตามถนนหลักอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ถึงเชิงเขาโดยเร็ว
เชิงเขาของเจี้ยงเยว่ซานจวงเป็นสวนสาธารณะของเทศบาล กลางวันยังมีคนเดินเล่น แต่กลางคืนแทบไม่มีใครมา
ซางเฟยหว่านเดินไปบนทางเดินในสวนอันมืดมิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังซ่าๆ มาจากด้านหลัง
เธอหันกลับไป ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเงามืดที่แสงไฟถนนส่องไม่ถึง จ้องมองเธออย่างกับเหยื่อ