ปีศาจต้นไทรไถโทรศัพท์มือถือพลางพูดว่า "ขู่เฉย ๆ ก็ไม่สนุกหรอก เดี๋ยวฉันลองค้นดูหน่อยว่าทัณฑ์ทั้งสิบของราชวงศ์ชิงมีอะไรบ้าง เจอแล้ว! มีถลกหนัง ผ่าครึ่งเอว ประหารแยกร่าง ตอนอวัยวะเพศ ต้มทั้งเป็น…… เอ๊ะ ทำไมเป็นลมไปแล้วล่ะ?"
ปีศาจต้นแอปริคอทหงุดหงิดเล็กน้อย "เป็นลมไปแล้วจะเล่นยังไง? แกจะลงมือทรมานก่อนแล้วค่อยขู่ไม่ได้หรือไง? ถ้าเขากลัวจนตายขึ้นมา ไม่เท่ากับให้เขาตายสบายเกินไปหรือ?"
ปีศาจต้นไทรเกาหัวตรงกิ่งใบบนศีรษะ "ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะขี้ขลาดขนาดนี้นี่นา"
ปีศาจต้นท้อหัวเราะคิกคักพูดว่า "เป็นลมไปแล้วจะเป็นอะไรไป? ต้นไทรแกเอาเขาแขวนขึ้นไป น้องสาวหลิวใช้กิ่งหลิวของเธอเฆี่ยนเลย กิ่งหลิวเหนียวดี เฆี่ยนแล้วเจ็บแต่ไม่ตายง่าย เหมาะกับการเฆี่ยนที่สุด"
พอผ่านการ "เฆี่ยน" ไปชุดหนึ่ง ฉินโชว์ก็ถูกความเจ็บปลุกให้ตื่นขึ้นจริง ๆ พอลืมตาก็เห็นหญิงชราที่มีกิ่งหลิวเต็มหัวกำลังเฆี่ยนเขาไปพลาง พูดด้วยเสียงอ้อนแอ้นไปพลางว่า
"คนผู้นี้หนังหนาเนื้อหยาบจริง เฆี่ยนจนกิ่งหลิวอ่อน ๆ ของคนเขาเจ็บไปหมดแล้วนะคะ"
ฉินโชว์เพิ่งจะคิดสลบอีกครั้ง ก็ถูกสาดน้ำเกลือกะละมังใหญ่ใส่หน้า แผลแสบร้อนเจ็บปวดขึ้นมาทันที
ปีศาจต้นจันทน์กอดกะละมังไว้ ท่าทางเสียดายอยู่หน่อย ๆ "เมื่อกี้มือสั่น เทเกลือทั้งห่อลงไปในน้ำหมดเลย ตายจริง เดี๋ยวเขาสลบอีกจะทำยังไง ไม่มีน้ำเกลือให้ใช้แล้ว?"
ปีศาจต้นไทรเจ้าเล่ห์ช่วยออกความเห็น "สองวันก่อนแกไม่ได้ดองพริกเหลืองไว้โหลใหญ่หรือ? ของนั่นปลุกให้ตื่นได้ดีกว่าน้ำเกลือแน่"