ถ้าเป็นผู้หญิงธรรมดา พอได้ยินว่ามีผู้ชายโรคจิตจ้องมองตัวเอง คงจะตกใจจนหน้าซีด นั่งไม่ติดกันไปแล้ว
แต่ซางเฟยหว่านกลับมีสีหน้าเฉยเมยตลอด ไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย
เจ้าหน้าที่ฟู่ทนไม่ไหวต้องเตือนอีกครั้ง: "ผมสงสัยว่าฆาตกรอาจมีสภาพจิตผิดปกติ และมีแนวโน้มชอบใช้ความรุนแรงทรมานเหยื่อ คุณอย่าประมาทเป็นอันขาด ผมให้เบอร์โทรไว้ ถ้าพบความเคลื่อนไหวของเขา อย่าเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด ต้องแจ้งตำรวจเราเป็นคนแรกทันที"
ซางเฟยหว่านพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังคงเฉยเมยเหมือนเดิม
ก่อนที่เจ้าหน้าที่ฟู่จะจากไป เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองภายในเรือนอีกรอบ เห็นชายหญิงชราสองสามคนกำลังแหงนหน้ามองอยู่แถวนั้น พอเห็นเขาก็รีบหลบไปทันที
ซางเฟยหว่านพูด: "คนเหล่านั้นเป็นลูกน้องของฉัน ช่างสงสัยน่ะ"
เจ้าหน้าที่ฟู่ประหลาดใจเล็กน้อย: "ผมว่าพวกเขาอายุค่อนข้างมากแล้วไม่ใช่เหรอ?"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า: "อายุมากจริง ๆ ด้วย หางานอื่นไม่ได้ ก็เลยต้องให้ฉันรับไว้"
เจ้าหน้าที่ฟู่อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้ซางเฟยหว่าน: "คุณซางเป็นคนมีน้ำใจมากจริง ๆ นะครับ"
ซางเฟยหว่านยิ้ม: "หลัก ๆ ก็เพราะพวกเขาอายุมากแล้ว กดเงินเดือนได้ต่ำ ทำงานคนเดียวเทียบได้กับหลายคน คุ้มค่าดี"
เจ้าหน้าที่ฟู่: "..."
ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่ครู่หนึ่ง
พอตำรวจจากไป ผู้จัดการฝ่ายดูแลอาคารก็รับผิดชอบพูดกับซางเฟยหว่านอย่างจริงจัง: