"หว่านหว่าน!"
จางเสวี่ยเสวี่ยตะโกนเรียกซางเฟยหว่านพร้อมโบกมืออย่างดีใจจากอีกฟากของถนน
เธอมองซ้ายมองขวาแล้วรีบวิ่งเข้ามา ควงแขนซางเฟยหว่านอย่างมีความสุข
ซางเฟยหว่านดึงแขนออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก: "ไม่ต้องสนิทขนาดนั้นก็ได้"
จางเสวี่ยเสวี่ยชินกับท่าทีเย็นชาของเธอแล้ว ไม่ได้ใส่ใจ: "มีห้างสรรพสินค้าเปิดใหม่ข้างหน้า ฉันพาเธอไปเดินเล่นกันดีกว่า!"
ซางเฟยหว่านเอ่ย: "เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับฉัน นี่คือการลากฉันไปเป็นเพื่อนเดินช้อปปิ้งงั้นเหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง: "สำหรับผู้หญิงแล้ว การเดินช้อปปิ้งเป็นเรื่องสำคัญมาก ๆ นะ! ฉันอยู่ในภูเขาบำเพ็ญตบะมาครึ่งปี แทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ฉันเพิ่งรู้ว่าทำไมระดับการบำเพ็ญของฉันถึงไม่ก้าวหน้าเท่าเธอ"
"การบำเพ็ญเนี่ย มันเป็นเรื่องที่เงียบเหงาจนปวดหัวจริง ๆ ยังไงโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยสีสันและแสงสีก็เหมาะกับฉันมากกว่า หว่านหว่าน ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญของฉันถึงขั้นจินตันขั้นปลายแล้ว จะใช้พลังปราณวิญญาณบดบังใบหน้าเมื่อไหร่ก็ได้ ต่อไปออกมาเดินเล่นกินดื่ม จะได้ไม่ต้องกลัวแฟนคลับจำหน้าได้!"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูดเก่ง พูดไม่หยุดไม่หย่อน
ซางเฟยหว่านฟังอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย: "เธอก็ไม่มีไข่จะปวด จะใช้คำว่า 'เบื่อจนหงุดหงิด' เหมาะสมเหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ย: "..."
วินาทีต่อมาเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา: "หว่านหว่าน คุยกับเธอสนุกจริง ๆ ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอพูดมุขเก่งมาก ทั้งจริงจังทั้งน่าขำ น่ารักจะตาย!"