อาหารที่สั่งแบบสดใหม่ย่อมต้องใช้เวลาปรุง
รออยู่พักใหญ่ อาหารถึงทยอยขึ้นโต๊ะ
เนื้อเสียบไม้หลายชนิดถูกวางบนถาดอะลูมิเนียมทรงสี่เหลี่ยม กองรวมกันเป็นภูเขาเล็กๆ กลิ่นหอมกรุ่นโชยมา ดึงดูดให้ผู้คนน้ำลายไหล
จางเสวี่ยเสวี่ยยังไม่ลืมถามพนักงาน:"อันไหนเนื้อวัว เนื้อแกะ อันไหนเนื้อนกกระจอกเทศ?"
พนักงานชี้ให้ดูคร่าวๆ แล้วก็รีบไปยุ่งกับงานต่อ
"นี่คือเนื้อนกกระจอกเทศเหรอ? กลิ่นหอมจัง ฉันไม่เคยกินเนื้อนกกระจอกเทศมาก่อนเลย"
จางเสวี่ยเสวี่ยหยิบไม้เสียบที่ดูน่ากินขึ้นมาจะยัดเข้าปาก แต่ซางเฟยหว่านกลับพูดขึ้นมาเฉยๆ:"อย่ากิน นั่นเป็นเนื้อคน"
"ตุ้บ!" ไม้เสียบในมือจางเสวี่ยเสวี่ยร่วงหล่น เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แล้วลดเสียงต่ำถาม:"หว่านหว่าน ล้อเล่นใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านพูด:"เธอคิดว่าฉันจะล้อเล่นแบบนี้เหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยหัวเราะแห้งๆ:"งั้นนี่คือสิ่งที่เธอเพิ่งพูดถึงว่าเป็นเรื่องชวนตกใจ? สมกับที่ว่าตื่นเต้นจริงๆ"
ซางเฟยหว่านพูด:"ตอนที่เดินผ่านตรอกเมื่อกี้ ฉันรู้สึกว่าที่นี่มีอะไรไม่ชอบมาพากลแอบแฝงอยู่ เลยเข้ามาดู ที่แท้ก็มีปัญหาจริงๆ"
จางเสวี่ยเสวี่ยรู้สึกเศร้าเล็กน้อย:"ทำไมเธอมองเห็นความผิดปกติได้ แต่ฉันกลับได้กลิ่นแต่ความหอมของเนื้อ? ทั้งที่ระดับการบำเพ็ญของฉันก็สูงขึ้นมากแล้วนะ!"