ไป๋จวิ้นกล่าวว่า "เซอร์ไพรส์ของผมไม่เหมือนใคร! แม้จะล่วงรู้ล่วงหน้าไปแล้วก็ไม่เป็นไร เธอต้องเชื่อในไอเดียของผมสิ!"
จางเสวี่ยเสวี่ยหัวเราะฮือฮา "ถ้าจะสารภาพรัก ก็ทำธรรมดา ๆ หน่อยพอ อย่าทุ่มเทมากเป็นอันขาด จริง ๆ นะ ไป๋จวิ้น เมื่อไหร่ที่นายทุ่มเททีไร ทั้งเจี้ยงเยว่ซานจวงต้องสะท้านสามที นายสารภาพแบบปกติเฉย ๆ ผ่านพิธีกรรมไปเฉย ๆ ก็ได้ ฉันจะยอมรับเอง"
พูดกันถึงขนาดนี้แล้ว แต่ไป๋จวิ้นกลับไม่ยอมให้มันเลวร้ายเกินไป
"นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอโดนใครสารภาพรัก จะให้ทำแบบลวก ๆ ได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้น การสารภาพรักแบบธรรมดาก็ไม่สมศักดิ์ศรีของอัจฉริยะผู้นี้อยู่แล้ว!"
"เธอรอดูเถอะ อัจฉริยะผู้นี้จะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด! สองทุ่มคืนนี้ จำไว้นะ เตรียมกระดาษทิชชู่ไว้ให้พร้อม กลัวว่าเธอจะปลื้มใจจนน้ำตาไหล!"
จางเสวี่ยเสวี่ยแม้จะเป็นห่วงบ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทันใจที่จะปฏิเสธความตั้งใจดี ๆ ของไป๋จวิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็จริง ๆ ไม่เคยถูกผู้ชายสักคนจับจ้องสารภาพรักจริงจังมาก่อน ในใจจึงเริ่มรู้สึกคาดหวังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ฟ้าเพิ่งจะมืด จางเสวี่ยเสวี่ยก็ตื่นจากการบำเพ็ญตบะ เดินมาฟังเสียงเบา ๆ อยู่หน้าห้องของไป๋จวิ้น — ข้างในไม่มีร่องรอยการหายใจใด ๆ ไป๋จวิ้นไม่อยู่ในห้อง ทั้งห้องรับแขกและสวนก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา
ยังไม่ถึงหกโมงเย็นด้วยซ้ำ เขาหนีไปไหน?
ไปเตรียมเซอร์ไพรส์หรือเปล่า?
จางเสวี่ยเสวี่ยยิ่งรู้สึกคาดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ ในใจ
เมื่อเห็นซางเฟยหว่าน จางเสวี่ยเสวี่ยยังถามอีก "หว่านหว่าน เธอว่าไป๋จวิ้นจะเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรให้ฉัน? มันจะเป็นเซอร์ไพรส์ หรือเป็นเรื่องตกใจกันแน่?"