ผ้าคลุมด้านล่างกล่องเก็บถูกม้วนออก เผยให้เห็นสมุดโน้ตปกแดงเล่มหนึ่ง
"นี่… สมุดโน้ต?" จางเสวี่ยเสวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าการสารภาพรักด้วยการส่งสมุดโน้ตมันหมายความว่าอะไร
ไป๋จวิ้นพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "นี่คือบทละครน่ะ เราฝืนใจทั้งหิวทั้งง่วงมาหลายวัน เขียนขึ้นเฉพาะตัวสำหรับละครรักของเราสองคน เราวางแผนว่าเราเล่นพระเอก เธอเล่นนางเอก เราจะแสดงละครรักร่วมกัน เพื่อเป็นการรำลึกถึงความรักเหนือโลกของเรา!"
จางเสวี่ยเสวี่ยเปิดสมุดโน้ตดู จริง ๆ ก็เห็นเนื้อหาบทละครที่เขียนด้วยลายมือทีละฉาก แถมชื่อเรื่องยังฟังดูไพเราะ: "รักถึงทะเลแห้งหินละลาย"
เมื่อเห็นชื่อนี้ จางเสวี่ยเสวี่ยก็รู้สึกอบอุ่นใจ แก้มยิ้มหวานซ่า
"ไป๋จวิ้น นึกไม่ถึงว่าแกจะเขียนบทละครได้ด้วย รูปแบบบทถูกต้อง ดูเข้าท่าดีนะ"
ไป๋จวิ้นลูบหัวสีแดงแล้วหัวเราะฮ่า ๆ
"คนอัจฉริยะแบบเรา เรื่องที่ตั้งใจจะทำไม่มีอะไรทำไม่ได้… แน่นอน ยกเว้นเรื่องบำเพ็ญเซียน"
"เสวี่ยเสวี่ย เราดูละครที่เธอแสดงกับคนอื่นหลายเรื่อง ทุกครั้งที่เห็นเธอหวานชื่นกับคนอื่นในเรื่อง — แม้จะรู้ว่ามันแสดง ก็ยังหึงนิด ๆ"
"เลยเกิดความคิดอยากแสดงละครเรื่องหนึ่งร่วมกับเธอ เพื่อเรื่องนี้ เรายังศึกษาวิธีเขียนบทละครมาเลย สิ่งที่เธอเห็นตอนนี้คือสามตอนแรก ต่อไปเราจะเขียนต่อ เราจะถ่ายทำให้ได้หนึ่งพันตอน ไม่สิ หนึ่งหมื่นตอน! ถ่ายกันไปจนแผ่นดินสูญโลกล้าง ทะเลแห้งหินละลาย!"