อวี๋เป่ยหมิงสุดจะอดกลั้นไว้ได้ หันหลังให้ภาพวาดบนผนังอีกครั้ง
ในภาพวาดไม่มีร่องรอยของเมืองหลิวเหลียนอีกต่อไป แม้กระทั่งหญิงสาวที่ชอบเกล้าผมมวยกระต่ายคู่ก็ไม่เห็นแล้ว
ครั้งหนึ่ง หว่านหว่านที่เคยมีชีวิตชีวา น่ารัก และแสนจะสดใสได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"เป่ยหมิง?" เสียงเรียกของซางเฟยหว่านดังขึ้นข้างหู
เธอพูดกับอวี๋เป่ยหมิงว่า "เรื่องราวในชาติก่อน ล้วนเป็นเพียงอดีตที่ผ่านไป แม้การลืมจะเป็นเรื่องยาก แต่การจดจำไม่ลืมเลือน จะทำให้นายยิ่งทุกข์ทรมานมากขึ้น"
"จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?" อวี๋เป่ยหมิงไม่เห็นด้วย "ชีวิตอันยาวนาน หากไม่มีแม้แต่คนที่คิดถึง ระลึกถึง ปรารถนาถึง ชีวิตนั้นจะน่าเบื่อหน่ายเพียงใด"
"สำหรับฉัน ความทรงจำไม่เคยเป็นความทุกข์ โดยเฉพาะความทรงจำที่มีเธอ ยิ่งเป็นความสุขเพียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ของฉัน และเป็นสิ่งที่ฉันหวงแหนยิ่งนัก"
บางทีมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ เพราะได้ครอบครองจึงมีความสุข เพราะสูญเสียจึงเจ็บปวด และเพราะเคยครอบครองมาก่อน จึงได้หวนคิดถึงครั้งแล้วครั้งเล่า ในความคิดถึงนั้นเองก็ได้ค้นหาความปลอบโยนเพียงเล็กน้อย
ความรู้สึกอันบริสุทธิ์และเข้มข้นเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ซางเฟยหว่านในขณะนี้ไม่อาจเข้าใจได้
อวี๋เป่ยหมิงหันไปถามเธอ "เมื่อครู่เธอก็เข้าไปในโลกภาพจิตรกรรมฝาผนังด้วยหรือ? เธอได้พบเจออะไรมาบ้าง?"
ซางเฟยหว่านกล่าว "ฉันกลับไปในช่วงวัยเด็กที่อยู่กับท่านอาจารย์ พี่สาว และพี่ชายในสำนัก"
"ที่แท้นายก็กลับไปในวัยเด็ก" อวี๋เป่ยหมิงรู้สึกมีรสชาติอะไรบางอย่างที่พูดไม่ออก
ดังนั้น ในใจของหว่านหว่าน สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่ยากจะตัดใจได้มากที่สุด ก็ยังคงเป็นท่านอาจารย์ พี่สาว และพี่ชายของเธอ