นอกจิตรกรรมฝาผนัง ภาพที่ซางเฟยหว่านเห็นก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ เช่นกัน
ตอนแรกยังเป็นฉากสองคนแต่งงานกัน ตามด้วยฉากทั้งคู่ชักดาบออกมาประจันหน้ากัน
ซางเฟยหว่านเห็นว่าผ้าคลุมศีรษะของหญิงสาวในภาพถูกเปิดออกแล้ว แต่เธอหันหลังให้ จึงมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาที่ชัดเจน
ส่วนอวี๋เป่ยหมิง ทุกภาพ ทุกมุม มองเห็นสีหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน
ไม่เจ็บปวด ก็เศร้าใจ หรือไม่ก็สับสนวุ่นวาย แต่ตอนนี้ในดวงตาของเขากลับมีความโล่งใจอยู่บ้าง
เขายืนอยู่เหนือเมฆ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว สีหน้าโล่งใจ แววตากลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ในภาพ เขามองซางเฟยหว่านอย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า "หว่านหว่าน เธอต้องระวังตัวนะ คราวนี้ฉันจะทุ่มสุดตัวจริง ๆ แล้ว"
ซางเฟยหว่านอีกฝ่ายก็ชักดาบตอบโต้เช่นกัน พร้อมหัวเราะเย็นชา "คนที่ต้องระวังคือเธอต่างหาก!"
ดาบของทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันพร้อมกัน—
เห็นเพียงเหนือชั้นเมฆ กระบี่สองสายยิ่งใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเส้นขนานสองเส้นที่ไม่เคยบรรจบกัน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะได้พบกันสักที
"ฉัวะ!" เป็นเสียงดาบแทงทะลุเนื้อหนัง
ซางเฟยหว่านเบิกตากลมโต มองดาบในมือของตัวเองด้วยความตกใจ
เลือดพลุ่งพล่านออกมาทันที กระเด็นใส่อกแก้มที่ขาวสะอาดไร้ที่ติของเธอ ยังรู้สึกถึงความอุ่น ๆ และลมหายใจของเขา
เมื่อครู่ตอนที่ดาบทั้งสองบรรจบกัน คมดาบของอวี๋เป่ยหมิงเบี่ยงออกไปเล็กน้อย จึงหลบซางเฟยหว่านได้