เสี่ยวหลิวในชุดจักรพรรดิโอบกอดหญิงงามคนหนึ่งพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี: "งามนักหนา ข้ารับเจ้าได้เสียที!"
เมื่อเปิดผ้าคลุมหน้าออก ก็เห็นว่าเป็นจ้าวเหม่ยเหรินที่เพิ่งได้รับความโปรดปราน เขาจูบแก้มเธออย่างหนักแน่นและสั่งการเสียงดัง: "เลื่อนจ้าวเหม่ยเหรินขึ้นเป็นจ้าวเจี๋ยหยู คืนนี้ให้จ้าวเจี๋ยหยูมาปรนนิบัติ!"
เหล่าหญิงงามคนอื่นๆ ก็พากันรุมล้อมขึ้นมา ต่างส่งเสียงเรียกร้อง:
"ฝ่าบาท เมื่อวานพระองค์ไม่ทรงรับสั่งไว้หรือเจ้าคะว่าคืนนี้จะเสด็จมาที่ห้องหม่อมฉัน? ทรงรักษาคำพูดมิได้หรือเจ้าคะ!"
"ฝ่าบาท หม่อมฉันก็ไม่ยอมเจ้าค่ะ! เช้าวันนี้บนเตียงของหม่อมฉัน พระองค์ตรัสว่าทรงขาดหม่อมฉันมิได้ แล้วเหตุใดจึงเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นได้ล่ะเจ้าคะ?"
"ฝ่าบาท อย่าลืมทรงสัญญาที่จะอาบน้ำด้วยกันกับหม่อมฉันนะเจ้าคะ!"
"ฝ่าบาท มิได้ตกลงกันไว้ว่าจะดูหม่อมฉันรำในชุดชั้นในหรือเจ้าคะ?"
"..."
ยิ่งพูดก็ยิ่งหยาบโลน ท่าทางก็ยิ่งเหลวไหลมากขึ้นเรื่อยๆ
อวี๋เป่ยหมิงทนดูไม่ไหวแล้ว จึงพูดกับซางเฟยหว่าน: "เธอไปยืนห่างๆ ก่อนเถอะ ให้ฉันไปทำให้เสี่ยวหลิวสติกลับคืนมา"
ซางเฟยหว่านเองก็ไม่อยากมองฉากที่ไม่น่าดูเหล่านั้น เธอจึงไม่เดินเข้าไปใกล้
อีกด้านหนึ่ง จักรพรรดิเสี่ยวหลิวกำลังเพลิดเพลินกับการแย่งชิงความรักของเหล่าหญิงงาม หัวเราะอย่างกับมารยั่วยวน... ที่แท้ก็เป็นแค่มารยั่วยวนนั่นแหละ!
เขายกมือกวาดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วตะโกนเสียงดัง: "ไม่ต้องแย่งกันอีกต่อไป คืนนี้ข้าจะจัดการพวกเจ้าทั้ง 18 คนในครั้งเดียว!"