เมื่อรู้ว่าเจียงหลินต้าถูกวิญญาณสิงอยู่ จางเสวี่ยเสวี่ยยังไม่อยากเชื่อนัก: "ทำไมฉันถึงมองไม่ออกล่ะ?"
อวี๋เป่ยหมิงพูดด้วยความดูถูก: "เพราะตาเธอฝาด"
จางเสวี่ยเสวี่ยอยากจะด่าแต่ก็ไม่กล้า ทำได้แค่มองซางเฟยหว่านด้วยสายตาน่าสงสาร: "หว่านหว่าน เขาด่าฉัน"
ซางเฟยหว่านอธิบาย: "ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันสัมผัสตัวเจียงหลินต้า ก็พบว่ามีพลังหยินอยู่บนตัวเธอเหมือนกัน แต่พลังหยินนั้นจางมาก ๆ จนเกือบจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ"
"แต่ตอนนี้พลังหยินบนตัวเธอมีพลังปราณวิญญาณปนอยู่ด้วย พลังปราณวิญญาณช่วยเสริมพลังหยิน และยังมีผลในการซ่อนเร้นอีกด้วย ถึงแม้จะเป็นเธอก็มองไม่เห็น"
"ดังนั้น ไม่ใช่เพราะตาเธอฝาด แต่เป็นเพราะสถานการณ์ของเธอพิเศษ"
"ได้ยินไหม ประมุขเขาอวี๋" จางเสวี่ยเสวี่ยดีใจขึ้นมาทันที สมกับเป็นหว่านหว่านที่ดีที่สุดจริง ๆ
ซางเฟยหว่านถามอวี๋เป่ยหมิงอีก: "ถ้าจะช่วยผีตนนั้น ก็แค่ทำพิธีส่งวิญญาณก็พอแล้ว ทำไมต้องให้พลังกับมันด้วย นี่มันเป็นการส่งเสริมความชั่วร้าย จะทำให้บุญกุศลของเธอลดลงนะ"
คนที่ตายไปแล้ว ไม่ว่าไร้เดียงสาแค่ไหน ตายแล้วก็คือตายแล้ว
การฝืนพลิกความตายให้เป็นความไม่ตาย เป็นการขัดต่อกฎแห่งสวรรค์ และจะต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย
ตัวอย่างเช่นวิญญาณของหลี่ฮวนอิ๋ง ตอนนี้กำลังแย่งร่างของเจียงหลินต้าอยู่
อีกไม่กี่วัน เมื่อวิญญาณของเจียงหลินต้าถูกขับออกจากร่าง เธอก็จะตายในที่สุด
และหลี่ฮวนอิ๋งก็จะสามารถเข้ากับร่างนี้ได้สำเร็จ ฟื้นคืนชีพด้วยการยืมร่าง
การกระทำแบบนี้เรียกอีกอย่างว่า ถูกวิญญาณอื่นยึดร่าง