ในไม่ช้า ขบวนรถดอกไม้ก็เคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รักษาความปลอดภัยของทีมงานอย่างอึกทึกครึกโครม คนภายนอกทั้งหมดถูกกั้นไว้นอกพื้นที่
ซางเฟยหว่านซึ่งนั่งอยู่กลางรถดอกไม้ สวมชุดจีนโบราณสีขาว สวมหมวกคลุมหน้า เธอกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในตอนนี้
[สตรีมเมอร์ใส่หมวกคลุมหน้า คิดว่าแบบนี้จะไม่เขินเหรอ?]
[พระเจ้า ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนวางแผนการปรากฏตัวแบบนี้ วางแผนได้ดีจริง ๆ ครั้งหน้าไม่ต้องแล้ว]
[ฉันเขินจนนิ้วเท้าแทนหว่านหว่านขุดคฤหาสน์ออกมาแล้ว]
[มีแต่ฉันที่อิจฉาแฟนคลับที่มาเชียร์นั่นเหรอ? ได้ใกล้ชิดกับหว่านหว่าน โชคดีจริง ๆ!]
[พระเจ้า ฉันเห็นยายฉันด้วย! เมื่อวานเธอยังส่งข้อความหาฉันว่ามีเซอร์ไพรส์ ให้ฉันดูรายการวันนี้ ที่แท้ก็เป็นเรื่องสยองขวัญนี่เอง!]
[เชียร์ให้หว่านหว่านได้ เขิน...ก็เขินไปเถอะ!]
ส่วนอวี๋เป่ยหมิงแค่เหลือบมองก็เห็นความผิดปกติ: "คนที่นั่งอยู่ข้างบนไม่ใช่หว่านหว่าน"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูด: "ใส่หมวกคลุมหน้าปิดหน้าอย่างนี้ ฉันยังแยกไม่ออกเลย นายรู้ได้ยังไง?"
อวี๋เป่ยหมิงพูด: "ใช้วิชาลวงตาเล็กน้อย"
เมื่อขบวนรถดอกไม้มาถึงชายทะเล ใกล้ขึ้นอีกหน่อย จางเสวี่ยเสวี่ยก็ดูออกว่าไม่ใช่ซางเฟยหว่าน
เพราะร่างนั้นไม่มีกลิ่นอายของซางเฟยหว่าน
และในเวลานี้ เวลาของวิชาลวงตาก็หมดลง ทุกคนถึงได้พบว่าผู้หญิงบนรถดอกไม้ รูปร่างค่อนข้างเล็ก บาง ไม่เหมือนซางเฟยหว่านที่สูงโปร่งเลย
อย่างไรก็ตาม ทุกคนคิดไปเองว่าเป็นเพราะเมื่อกี้ไม่ได้สังเกตเห็นความแตกต่าง ไม่ได้เดาไปถึงสาเหตุอื่น
ในเวลานี้ ผู้หญิงบนรถดอกไม้ก็ถอดหมวกคลุมหน้าออก ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือผู่เจินชิงที่หายตัวไปหลายวัน