"พ่อเข้าไปในความฝันของแม่ด้วยหรือเปล่า?"
แต่ไม่นานเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้ง เพราะตอนนี้ชายที่ล้มเลือดโชกอยู่ในลานบ้านคือ เถาจื่อหรง ใบหน้าอ่อนวัย ดูเหมือนอายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ
ไม่ใช่ชายที่ผมหงอกเพราะความเจ็บป่วยของแม่ในโลกความจริง
ไม่ว่าจะจริงหรือมายา มิสเตอร์ทีไม่ต้องการเห็นพ่อต้องทนทุกข์ จึงรีบออกไปเพื่อพาเถาจื่อหรงเข้ามาในบ้าน
เมื่อเดินถึงประตู เสียงตวาดก็ดังมาจากด้านหลัง: "ห้ามออกไป!"
เขาหันกลับไป ก็เห็น เสี่ยวโหรว แม่ในวัยเยาว์ นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาอย่างเงียบ ๆ ราวกับไม่รับรู้เรื่องราวในลานบ้านเลย
มิสเตอร์ทีชี้ไปข้างนอก: "มีชายที่บาดเจ็บนอนอยู่ที่ลานบ้านเรา ข้างนอกฝนก็ตกหนัก ขอพาเขาเข้ามาก่อน"
เสี่ยวโหรววางหนังสือลง ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับเคร่งขรึมเป็นพิเศษ: "บอกว่าไม่ให้ออกไปก็คือไม่ให้ออกไป! คืนนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ลานบ้าน ห้ามออกไปเด็ดขาด"
"ครืน!" เสียงฟ้าร้องดังอีกครั้ง ข้างนอกมีเสียงชายคนหนึ่งร้องเรียกแผ่ว ๆ
"ข้างนอกมีคนจริง ๆ นะ เธอได้ยินเสียงเขาไหม? ทำไมช่วยไม่ได้ล่ะ?"
เสี่ยวโหรวไม่ตอบ เพียงแต่พูดซ้ำอีกครั้ง: "ห้ามออกไป"
วันต่อมา ฝนหยุด เมฆจาง อากาศสดใสอีกครั้ง
ดอกไม้และต้นไม้ในลานยังชุ่มไปด้วยความชื้นจากคืนก่อน หยดน้ำใสกลิ้งจากใบไม้ ร่วงหล่นลงในแอ่งเลือดอย่างเงียบ ๆ
ไม่นานแสงแดดก็ระเหยเลือดนั้นจนหายไปอย่างไร้ร่องรอย