ในความฝัน เธอเป็นเพียงภรรยาของเจียหมิง อาศัยอยู่ในลานเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยดอกไฮเดรนเยีย ใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุข
แม้มิสเตอร์ทีจะบุกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว เธอก็จำลูกชายไม่ได้ คิดว่าตัวเองเพิ่งแต่งงานใหม่
และเมื่อมิสเตอร์ทีเห็นภาพตอนที่เถาจื่อหรงได้รับบาดเจ็บบุกรุกเข้ามาในอดีต คิดจะเข้าไปช่วยเขา เสี่ยวโหรวก็รั้งเขาไว้ พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า: "อย่าเปิดประตู!"
อันที่จริง นี่คือสิ่งที่เธอเสียใจภายใต้จิตสำนึกที่มีต่อการช่วยเหลือคนในตอนนั้น ดังนั้นในความฝัน เธอจึงเปลี่ยนทิศทางของเหตุการณ์
ในความฝัน เธอไม่ได้ช่วยเถาจื่อหรง ไม่เคยพบหน้าเถาจื่อหรง ดังนั้นจึงไม่ถูกชายบ้าคนนั้นหลงรัก ทำได้เพียงอยู่กับเจียหมิงใช้ชีวิตอย่างสงบ
เพียงแต่เธอไม่รู้ว่า เจียหมิงในความฝันไม่ใช่สิ่งหลอกลวง แต่เป็นวิญญาณ
เธอลืมเขาไม่ได้ เขาก็วางเธอไม่ลง
หลังจากตาย เจียหมิงเฝ้าอยู่ข้างๆ ภรรยาเสมอ
ตอนแรก เขาก็เกลียดเถาจื่อหรง เคยคิดจะแก้แค้น
แต่วิญญาณส่วนใหญ่อ่อนแอมาก ไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้นเลย แม้แต่การแสดงวิญญาณก็ทำไม่ได้
ต่อมา เมื่อเวลาผ่านไป เขาเห็นภรรยาและลูกชายมีความสุข ความเกลียดชังก็ค่อยๆ จางหาย เฝ้าอยู่ข้างๆ ภรรยาและลูกชาย ปกป้องอย่างเงียบๆ
เมื่อภรรยาตกอยู่ในห้วงนิทรา เขาถึงได้โอกาสเข้าไปในความฝันของเธอ อยู่เคียงข้างเธอเสมอมา
"เจียหมิง รีบดูสิ ฉันถักเสื้อกันหนาวให้ลูก สวยไหม?"
เสี่ยวโหรวกอดเสื้อที่เพิ่งถักเสร็จ วิ่งมาด้วยรอยยิ้ม
ฝีมือของเธอไม่ค่อยดีนัก แขนเสื้อข้างหนึ่งยาวข้างหนึ่งสั้น คอก็เล็กเกินไป ดูแล้วแปลกๆ