เด็กหนุ่มสี่คนผู้ไม่รู้จักคำว่ากลัว บุกเข้าไปในตึกร้างของโรงเรียน โดยมีไฟฉายเป็นอาวุธเดียว
ในตอนแรกพวกเขายังหัวเราะคิกคัก หยอกล้อกันไปตลอดทาง
แต่เดินไปได้สักพัก ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
"พวกนายได้ยินเสียงเปียโนไหม"
"ฮ่า ๆ นี่เจ้าเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ดึกดื่นป่านนี้ใครจะมาเล่นเปียโน"
"เดี๋ยว ไม่ใช่แล้ว ฉันก็ได้ยิน!"
"ใช่ ๆ ได้ยินจริง ๆ! เป็น 'มูนไลท์โซนาตา' ของเบโธเฟน!"
ใต้แสงจันทร์ ท่วงทำนองของมูนไลท์โซนาตาดังก้องไปทั่วตึกเรียนร้าง วังเวงและหดหู่
น้องเล็กสุดของกลุ่มที่ขี้ขลาดเป็นทุนเดิม ถึงกับร้องออกมาว่า "แม่จ๋า หนูจะกลับบ้าน ไม่เอาแล้ว!"
คนที่กล้าที่สุดในกลุ่มตอบกลับว่า "จะกลัวอะไร! สังคมปรองดองแบบนี้จะมีผีได้ยังไง ต้องมีใครแอบมาฝึกซ้อมเปียโนตอนดึกแน่ ๆ ไปดูกัน!"
"จะไปก็ไปกันเอง ฉันไม่ไป!" น้องเล็กพูดจบก็หันหลังวิ่งกลับทันที
สามคนที่เหลือด่าน้องเล็กว่าขี้ขลาด พลางเดินขึ้นบันไดไปเพื่อหาคำตอบ
เมื่อเดินขึ้นไปถึงชั้นบน เสียงเปียโนก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดทั้งสามก็มาหยุดอยู่หน้าห้องเรียนดนตรี
"เสียงเปียโนดังมาจากตรงนี้แน่ ๆ ฉันจะดูหน่อยว่าใครแอบมาเล่นตุกติก!" คนที่สามพูดพลางผลักประตูห้องดนตรี
ประตูไม้ที่เก่าจนใกล้พัง ส่งเสียงดัง "อี๊ด" ก่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า
ภายในห้องดนตรีว่างเปล่า มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเก่า ๆ พอให้เห็นโครงร่างของสิ่งของภายในห้อง