ซางเฟยหว่านกล่าว "เป็นวิญญาณที่เรียกพวกเธอจริง ๆ จากหลายครั้งที่ผ่านมา วิญญาณตนนั้นน่าจะไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ว่าแม้จะไม่มีเจตนาร้าย โลกคนกับวิญญาณนั้นต่างกัน หากอยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็จะส่งผลต่อสุขภาพ"
ตัวอย่างเช่นตอนนี้ นักเรียนชายทั้งสี่คนมีพลังหยินพัวพันอยู่ที่หว่างคิ้ว สภาพจิตใจย่ำแย่มาก
ตอนที่ปรากฏตัวในไลฟ์ ทำเอาผู้ชมตกใจ ไม่ใช่แค่เพราะแสงไฟฉาย แต่ยังเกี่ยวกับสีหน้าที่ไม่ดีและพลังหยางที่อ่อนแอของพวกเขาด้วย
ซางเฟยหว่านอธิบายจบก็กล่าว "ดึกแล้ว พวกเธอรีบเข้านอนเถอะ…"
"หา? นอนเนี่ยนะ?" เด็กหนุ่มหลายคนตอนนี้แค่พูดถึงการนอนก็กลัวกันแล้ว
ซางเฟยหว่านกล่าว "ฉันยังพูดไม่จบ เฉพาะตอนที่พวกเธอหลับ พลังหยางในร่างกายอ่อนแอลงอีก ถึงจะถูกเขาเรียกไป ฉันจะไม่ตัดสาย เอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อด้านบน หันกล้องออกไปข้างนอก"
ชุดนักเรียนของพวกเขาพอดีมีกระเป๋าออกแบบไว้ที่ตำแหน่งหน้าอก
เหล่าซานเสียบโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า พอดีเผยให้เห็นตำแหน่งกล้อง
"สตรีมเมอร์ แบบนี้ได้ไหมครับ?" เหล่าซานยังกังวลนิดหน่อย "แค่ผ่านจอ คุณช่วยพวกเราได้ไหม? ถ้าวิญญาณอาละวาด พวกเราจะตายไหมครับ?"
ซางเฟยหว่านกล่าวอย่างสงบ "วางใจได้เลย รับประกันว่าชีวิตปลอดภัยแน่ ไปนอนได้แล้ว"
เด็กหนุ่มทั้งสี่คนล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย โดยไม่ทันถอดเสื้อผ้า ก็นอนลงไปอย่างนั้น