คุณหญิงสูงศักดิ์บนเตียงหรูถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา งัวเงียลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นว่าเป็นลูกสาว จึงเผยรอยยิ้มอ่อนแอ "เยว่เอ๋อร์ หนูกลับมาได้ยังไงกัน"
"สองสามวันก่อนเพิ่งปิดกล้องค่ะ มีเวลาว่างพอดีก็เลยกลับมาเยี่ยมบ้าน คุณแม่รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะช่วงนี้" ฉินเยว่เอ๋อร์พยุงคุณนายฉินให้ลุกขึ้น แล้วเอาหมอนอิงสอดไว้ด้านหลัง เพื่อให้แม่นั่งสบายขึ้น
คุณนายฉินถอนหายใจ "ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ"
ฉินเยว่เอ๋อร์ว่า "ไม่งั้นพรุ่งนี้หนูพาแม่ไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีนะคะ"
คุณนายฉินโบกมือ "โรงพยาบาลดัง ๆ ในปักกิ่ง แม่ไปมาหมดแล้ว ตรวจไปตรวจมาก็ไม่ได้ผลสรุปสักที"
ฉินเยว่เอ๋อร์ตอบ "หนูให้เพื่อนช่วยหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศให้แล้วนะคะ บางทีอาจจะได้ผล คุณแม่ต้องอย่าเพิ่งหมดหวังนะ"
ทว่าคุณนายฉินกลับรู้สึกลึก ๆ ว่า ต่อให้รวบรวมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากทั่วโลกมา อาการของเธอก็คงรักษาไม่ได้ และไม่เพียงเท่านั้น ยังหาสาเหตุของโรคไม่พบอีกด้วย
ไม่อยากให้ลูกสาวคอยกังวลเรื่องนี้ เธอจึงถามว่า "จริงสิ เมื่อกี้แม่ได้ยินเหมือนหนูร้องเรียก เกิดอะไรขึ้น"
พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉินเยว่เอ๋อร์ก็หัวเสียทันที "ไม่รู้ว่าเป็นลูกหมาเวรตัวไหน ถึงกับเอารูปหนูไปเปรียบเทียบกับรูปผีสาวสยองขวัญ แถมยังบอกว่าหน้าตาเหมือนกันอีก นี่โมโหมากเลยนะคะ"
เมื่อได้ยินคำว่า "หน้าตาเหมือนกัน" แววตาของคุณนายฉินก็สั่นไหวเล็กน้อย "ขอดูหน่อย"
ฉินเยว่เอ๋อร์ว่า "คุณแม่อย่าดูเลยค่ะ มันอัปมงคลมาก"