เรื่องน่าขยะแขยงนั้น อวี๋เป่ยหมิงไม่ได้พูดมาก
เขาห่วงแต่ซางเฟยหว่านเท่านั้น: "หว่านหว่าน เธอกินข้าวหรือยัง?"
พูดพลางก็หยิบไข่ต้มสองฟองออกมา: "หยิบติดมือมาจากบ้านพวกนั้น เธอรีบกินเถอะ จะได้มีแรงขึ้นมา"
ซางเฟยหว่านแปลกใจเล็กน้อย: "นายหามาได้ยังไงเนี่ย ไข่ไก่น่ะ"
หมู่บ้านนี้ดูเหมือนเป็นแถบภูเขาเมื่อหลายสิบปีก่อน ชีวิตความเป็นอยู่ล้าหลัง อาหารการกินก็แย่
อย่างบ้านโก่วเซิ่ง มื้อเย็นมีเพียงหมั่นโถว ผักดอง และน้ำต้มข้าวเท่านั้น
อวี๋เป่ยหมิงเร่งเร้า: "รีบกินเถอะ"
ซางเฟยหว่านถามเขา: "นายกินหรือยัง?"
"พวกเขาให้ข้าวกินตอนเย็นแล้ว"
ถึงแม้จะให้ข้าวกิน แต่หลังกินเสร็จก็เอาโซ่เหล็กล่ามอวี๋เป่ยหมิงไว้
แต่ต้าหนิวก็ไม่คิดว่าอวี๋เป่ยหมิงจะใช้โซ่เหล็กเส้นนั้นทำให้เขาสะดุดล้มได้ในที่สุด
และทิศทางที่ล้มลงก็เป็นมุมที่อวี๋เป่ยหมิงคำนวณไว้ล่วงหน้า พอดีกับหัวกระแทกมุมโต๊ะ ฟุบลงไปสลบในทันที
อวี๋เป่ยหมิงล้วงกุญแจจากตัวต้าหนิว ไขโซ่เหล็กออก แล้วก็หนีออกมาได้
ซางเฟยหว่านเห็นอวี๋เป่ยหมิงยังหายใจหอบ ร่างกายยังอ่อนแอ ก็เลยรู้ว่า ต่อให้กินข้าวได้ ก็คงเป็นแค่พวกน้ำต้มข้าวจาง ๆ เท่านั้นแหละ
เธอจึงกินไข่ไปหนึ่งฟอง แล้วยัดอีกฟองให้อวี๋เป่ยหมิง: "นายก็ต้องเติมพลังบ้าง ไม่งั้นเดี๋ยวหนีไม่ไหว"
อวี๋เป่ยหมิงพูด: "หนีออกไป นี่คือทางแก้ปริศนานั้นเหรอ?"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า: "แค่เดาเอาไว้ก่อนเท่านั้นแหละ"
เมื่อกี้เธอได้ยินพ่อของโก่วเซิ่งด่าแม่โก่วเซิ่ง แล้วพูดถึงเรื่องหนีออกไป