ไม่นานอาหารก็เสร็จ แม่โก่วเซิ่งก็ยกข้าว ยกกับข้าว และจัดวางตะเกียบ
ส่วนสองพ่อลูกโก่วเซิ่ง กลับนั่งท่าเหมือนนายท่าน รอจนกว่าจะยื่นตะเกียบและชามให้ถึงมือแล้วค่อยขยับ
แม่โก่วเซิ่งก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ไม่พูดจาอะไรมาก
ระหว่างนั้น โก่วเซิ่งพูดขึ้นว่า "แม่ ดูสิเมียใหม่ของฉันสวยไหม?" เธอจึงเงยหน้าขึ้น สายตาที่ขุ่นมัวกวาดมองซางเฟยหว่านเล็กน้อย:
"ก็ดีนะ ชื่ออะไร?"
"เสี่ยวชิว"
"อ้อ"
บทสนทนาสั้นและจืดชืดมาก จากนั้นก็กินข้าวต่อไป
ซางเฟยหว่านเองก็อยากกินข้าวเพื่อเพิ่มแรง
แต่พอเธอยกชามขึ้น พ่อของโก่วเซิ่งก็คว้าไปทันที: "แกกินไม่ได้!"
โก่วเซิ่งค่อนข้างชอบเมียใหม่ จึงช่วยพูด: "พ่อ ผมว่าเธอก็หิวนะ ให้เธอกินหน่อยเถอะ ต่อไปก็เป็นคนในบ้านเดียวกันแล้ว"
พ่อของโก่วเซิ่งถลึงตาใส่ลูกชาย: "แกจะรู้อะไร? ถ้าเธอกินอิ่มมีแรงแล้ว จะทำให้เชื่องยาก เดี๋ยวจะหนีเอา ต้องปล่อยให้หิวก่อน แค่น้ำให้พอ เธอหิวมากๆ ถึงจะรู้จักยอมอ่อนข้อ"
"ตอนแม่แกเป็นสาวก็ดื้อมาก ต้องอาศัยการอดข้าวและตีถึงจะกลายเป็นแกะเชื่อฟังได้"
พอพูดแบบนี้ โก่วเซิ่งก็ไม่พูดถึงเรื่องให้ซางเฟยหว่านกินข้าวอีก รีบกวาดข้าวในชามให้หมดไวๆ แล้วก็รีบจูงมือซางเฟยหว่านไปที่ห้องนอนด้วยความอดทนไม่ไหว
พ่อของโก่วเซิ่งหัวเราะเยาะ: "ไอ้ลูกไม่รักดี ยังร้อนเร็วกว่าพ่อสมัยหนุ่มอีก"