ในเวลานั้น ชายแก่นามว่าเอ้อโกว พร้อมด้วยเพื่อนบ้านและญาติพี่น้องจำนวนหนึ่ง ถือไม้และเชือกวิ่งไล่ตามมาถึง
เสี่ยวชิวตกใจยิ่งขึ้น ร้องขอแฟนหนุ่มไม่หยุด: "ฉันถูกหลอกมาขาย! ฉันมาหาคุณ ถูกหลอกที่สถานีรถประจำทางในเมือง คุณช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย!"
"อย่ากลัว ฉันพาคุณไป!" ชายคนนั้นพูดพลางจูงมือเสี่ยวชิวจะพาไป
เอ้อโกวจื่อและชาวบ้านกรูกันเข้ามา ล้อมพวกเขาไว้แน่นหนา
ชายนามว่าเอ้อโกวจื่อคนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยด่างดำ ตัวเตี้ยแต่ล่ำสัน
เขาหน้าบึ้งพูดว่า "เฉียนตง เรื่องในหมู่บ้านเรานายก็รู้ดี อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นเลย"
เฉียนตงปกป้องเสี่ยวชิวไว้ข้างหลัง อธิบายว่า "ลุงเอ้อโกว เธอเป็นแฟนสาวที่ผมคบสมัยมหาวิทยาลัย เธอมาหาผม เธอคือ..."
"ตอนนี้เธอเป็นเมียฉันแล้ว!" เอ้อโกวพูดเย็นชา "ฉันก็จ่ายเงินไปแล้ว ตัวก็ได้แล้ว ถึงแม้พวกนายเคยคบกัน ตอนนี้เธอก็เป็นเมียฉัน กฎของหมู่บ้านนายควรจะรู้ดี อย่าคิดว่าเรียนหนังสือมานิดหน่อยจะสู้ทั้งหมู่บ้านได้"
"แต่..."
"ไอ้หนู อย่าลืมนะ ค่าเทอมนายที่ทั้งหมู่บ้านช่วยกันหาเงินให้ ลุงเอ้อโกวก็ออกเงินด้วย"
"แต่..."
"ลุงกว่าจะได้เมียคนนี้มามันยาก นายทำให้พัง กลับกลายเป็นเนรคุณเอา"
ชาวบ้านรอบข้างมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างพากันพูด พากันเข้าข้างเอ้อโกว เกลี้ยกล่อมเฉียนตง:
"ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง นายอ่านหนังสือออก เห็นโลกกว้าง ยังกลัวหาภรรยาไม่ได้อีกหรือ?"