คนขับรถมองไปที่โทรศัพท์ กำลังจะบรรยาย แต่กลับพบว่าในสมองของเขากลับว่างเปล่าเกี่ยวกับใบหน้าของผู้โดยสารหญิงคนนั้น
เขาจำได้เพียงว่าเสียงของซางเฟยหว่านฟังดูเหมือนยังสาว เสื้อผ้าที่เธอสวมเป็นเสื้อแขนยาวสีขาวคอเอียงติดกระดุม ส่วนกระโปรงเป็นสีดำ
สวยก็สวย แต่สีที่ตัดกันขาวดำนั้น ทำให้เขารู้สึกขนลุกในพริบตา
"เหลวัง เป็นอะไรไป? รีบบอกพี่น้องหน่อยสิว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาและแต่งตัวยังไง"
"เธอ... เธอใส่เสื้อผ้าสีขาวดำ และถึงฉันจะมองเธอหลายครั้ง แต่ฉันกลับนึกภาพหน้าตาเธอไม่ออกเลย ราวกับ... ราวกับโดนคุณไสยอะไรสักอย่าง"
"เธอไปทางไหน?"
"เข้าไปในภูเขาทางใต้"
"ให้ตายสิ ฉันได้ยินมาว่าที่นั่นมีผีอยู่นะ เหลวัง นายไม่ใช่ไปเจอผีเข้าจริง ๆ หรอกนะ?"
คนขับรถเหลวัง: "..."
"ได้ยินว่าเมื่อเดือนก่อนยังมีช่างถ่ายรูปสองคน วิ่งเข้าไปถ่ายป่าดึกดำบรรพ์ สุดท้ายจนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ ทั้งไม่เห็นศพไม่เห็นคนเป็น ไม่แน่ว่าอาจจะเจอเรื่องอาถรรพ์เข้าแล้วก็ได้!"
คนขับรถเหลวัง: "..."
ซางเฟยหว่านที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกเข้าใจว่าเป็นผี หลังจากลงจากรถก็เดินไปยี่สิบนาที จึงมาถึงที่ที่ไม่มีบ้านคน หรือแม้แต่ไฟถนนก็ไม่มี
เธอพลิกนิ้วเป็นอาคม เกิดดาบไม้จันทน์ขึ้นในมือ
ทำไมต้องเป็นไม้จันทน์ ไม่ใช่ดาบเหล็ก?
ก็เพราะว่า ในโลกนี้เหล็กที่ไม่ผ่านการหล่อหลอมด้วยพลังปราณวิญญาณ เป็นเพียงเหล็กธรรมดา รับน้ำหนักของซางเฟยหว่านไม่ไหว