ซางเฟยหว่านถอนหายใจแล้วอธิบายว่า
"ชาติแรก เธอฆ่าคนเพราะเขา คนที่เธอฆ่าไม่ใช่ศัตรูทั้งหมด ยังมีผู้บริสุทธิ์อีกมากมาย ถึงแม้พวกเขาจะตายด้วยมือเธอ แต่ต้นเหตุคือเขา สวรรค์ย่อมนับบาปส่วนหนึ่งไปตกอยู่ที่เขา"
"ดังนั้นในชาติที่สอง เขาจึงเป็นขอทานตาบอด ถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งไปตลอดชีวิต"
"ตามปกติแล้ว ถ้าเขายอมจำนนต่อชะตากรรมใช้ชีวิตจนจบชาติ ก็ถือว่าใช้หนี้กรรมได้แล้ว"
"แต่เธอกลับมาพบเขาอีกครั้ง เข้าไปยุ่งวุ่นวาย ทำให้เขาตายอย่างทรมานโดยทางอ้อม"
"หลังจากเขาตาย เธอโกรธแค้นจนฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน ซึ่งในนั้นก็มีผู้บริสุทธิ์จำนวนมาก"
"มาถึงชาตินี้ เขาก็ต้องรับเคราะห์จากสวรรค์แทนเธออีกครั้ง จึงมีชะตาหงส์เดียวดาย"
"และเธอก็ปรากฏตัวอีกครั้ง..."
พูดมาถึงจุดนี้ ปีศาจต้นท้อก็เข้าใจทันที "ที่แท้ก็เพราะฉันเอง! เป็นฉันที่ทำร้ายเขา!"
ซางเฟยหว่านตบไหล่เบา ๆ แล้วพูดว่า "ไปเถอะ ถ้าช้าไป เขาจะตายจริง ๆ"
ปีศาจต้นท้อพยักหน้าอย่างมึนงง ใช้คาถาซ่อนกาย แทรกเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างเงียบเชียบ
ภายในห้องฉุกเฉิน เขาสวมหน้ากากออกซิเจน นอนนิ่งไม่ไหวติง
จู่ ๆ เครื่องวัดสัญญาณหัวใจก็ส่งเสียงเตือนดังติ๊ด ๆ เส้นบนหน้าจอทั้งหมดกลายเป็นเส้นตรง
แพทย์ตกใจมาก "เร็วเข้า คนไข้หัวใจหยุดเต้นแล้ว ต้องช่วยชีวิตทันที!"
ปีศาจต้นท้อไม่กล้ารีรอ รีบวางยันต์คุ้มภัยไว้ข้างกายเขา
ทันใดนั้น พลังปราณวิญญาณที่มนุษย์มองไม่เห็นก็พุ่งออกมาจากแผ่นยันต์ แสงวิญญาณพุ่งเข้าไปในร่างของมั่วชวน ยันต์คุ้มภัยเปลี่ยนสีและสลายหายไปในที่สุด