ซางเฟยหว่านเหลือบมองก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น:
"ยันต์ไม่ได้หลุดไป ยันต์คุ้มภัยหรือยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายล้วนเป็นของใช้ครั้งเดียว เมื่อต้านทานภัยแล้วก็จะจางสี เมื่อกลายเป็นเถ้าถ่านก็แปลว่ามันต้านทานภัยครั้งใหญ่ได้"
พวกเขาสามารถอยู่รอดในป่าลึกนี้ได้นานขนาดนั้นก็เพราะยันต์สองแผ่นนั้นด้วย
"สตรีมเมอร์คะ พาเราออกจากที่นี่ได้ไหม?" โจวเว่ยมองซางเฟยหว่านด้วยสายตาอ้อนวอน
"ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยพวกเธอ แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญ จะพาพวกเธอออกไปไม่ได้"
ซางเฟยหว่านเหาะด้วยกระบี่ได้เพียงคนเดียว หากจะพาสองคนไปด้วยก็ต้องเดินเท้า และต้องเดินตามเส้นทางที่เธอเพิ่งชี้ไป
เส้นทางที่เธอชี้เป็นทางลัดที่ดีที่สุด เดินเลียบแม่น้ำไปก็มีน้ำให้ใช้ ในแม่น้ำยังมีปลาเล็กให้จับกินประทังชีวิต พอจะช่วยให้พวกเขาออกไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน
"แล้วเราตามเธอไปได้ไหม?" โจวเว่ยเดินมาเดือนหนึ่งแล้ว ในที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย เขากลัวจริงๆ
"สตรีมเมอร์คะ ให้ฉันตามเธอไปเถอะ ฉันรู้ว่าเธอเก่งมาก แม้แต่การติดต่อวิญญาณก็ทำได้ ตามเธอไปเราถึงจะปลอดภัยกว่า"
"ตามฉันไปยิ่งอันตราย" ซางเฟยหว่านปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "สิ่งที่ฉันจะทำอันตรายยิ่งกว่า อาศัยจังหวะที่ฟ้ายังสว่าง ไปตามเส้นทางที่ฉันบอก พวกเธอยังมีหวังรอดชีวิตจากที่นี่"