ไม่รู้ทำไม เธอที่ปกติเย็นชากลับเกิดอยากรู้เรื่องของเขาขึ้นมากะทันหัน ถามคำถามรัวเป็นชุด หากไม่ใช่เพราะมองดวงชะตาเขาไม่ออก เธอคงต้องเพ่งดูอดีตของเขาให้ละเอียดแน่
ถามจบ กลับเห็นเขาเพียงจ้องมองเธอ แววตาซ่อนคำพูดนับหมื่นพัน แต่ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร
แววตาซับซ้อนนี้ทำให้ซางเฟยหว่านนึกว่าตนถามมากเกินไป ทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ
"ขอโทษค่ะ คืนนี้ฉันพล่ามมากไปหน่อย พักผ่อนเถอะ ราตรีสวัสดิ์" เธอโบกมือ หันกายเข้าห้องตน
ประตูปิดลง แต่ไม่ได้ตัดสายตาเขา
เนิ่นนาน เขาพึมพำว่า "หากเธออยากลืม... ไม่เป็นไร ขอให้เธอมีความสุขก็พอ"
คืนนี้ ซางเฟยหว่านเพราะความนิยมพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง การฝึกพลังก็ราบรื่นยิ่งนัก ไม่นานก็ทะลุขั้นเล็ก ๆ อีกขั้น หากต่อไป เธอคงทะลุขั้นจินตันสมบูรณ์ถึงขั้นหยวนอิงในไม่ช้า
เมื่อถึงขั้นหยวนอิงแล้ว พละกำลังทั้งหมดของเธอก็ยากจะเทียบเท่าได้ เหาะเหินด้วยกระบี่ เดินทางพันลี้ในวันเดียวไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ได้ยินว่าปัจจุบันน่านฟ้าควบคุมเข้มงวดมาก ไม่รู้ว่าหากเธอเหาะด้วยกระบี่จริง ๆ จะถูกทางการยิงตกในฐานะยูเอฟโอหรือไม่?
คิดถึงตรงนี้ ซางเฟยหว่านก็พอเข้าใจเลา ๆ ว่าเหตุใดโลกนี้การบำเพ็ญเซียนจึงไม่เป็นที่นิยม
ขณะนี้ ท้องฟ้าสว่างจ้า เวลาเกือบแปดโมงแล้ว
ซางเฟยหว่านอาบน้ำแต่งตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่—อันที่จริงยามปกติตนไม่ค่อยเปลี่ยนซักเท่าไร ใช้พลังวิญญาณปกป้องกายก็ไร้ฝุ่นธุลี