ซางเฟยหว่านมองดูเหตุการณ์นั้นอย่างเงียบ ๆ รู้สึกมาตลอดว่าท่าทางของจางเฉิงเยี่ยราวกับถูกลบความทรงจำไปบางส่วน
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันไปมองอวี๋เป่ยหมิง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ เขาจึงสบตากลับ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ดูบริสุทธิ์อ่อนโยนเป็นที่สุด...
แม้จะมีเหตุขัดข้องเล็กน้อย แต่กลับช่วยเพิ่มกระแสความสนใจ ทีมงานย่อมไม่ติดใจอะไร
ผู้กำกับถึงกับใช้เสียงบรรยายนอกจอ พูดติดตลกว่า ทะเลกว้างใหญ่ก็จริง แต่อย่าฉี่ตามอำเภอใจนะครับ
จางเฉิงเยี่ยถึงขั้นติดเทรนด์ฮอตเสิร์ช: #จางเฉิงเยี่ยฉี่ใส่ทะเล!
เพียงแต่ตัวเขาเองรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง
ซางเฟยหว่านจงใจเดินช้าลงสองสามก้าว ในจังหวะที่กล้องจับไม่ถึง ถามอวี๋เป่ยหมิงว่า "ทำไมนายถึงแกล้งเขา"
อวี๋เป่ยหมิงตอบตามตรง "เมื่อคืนเขาจะไปหาเธอ ผมห้ามไม่ฟัง ก็เลย..."
ซางเฟยหว่านว่า "เลยจับคนแขวนไว้ทั้งคืนอย่างนั้นหรือ"
"หลังจากนั้นฉัน... ลืมไปแล้ว" อวี๋เป่ยหมิงเห็นน้ำเสียงซางเฟยหว่านไม่ค่อยดี จึงมองเธออย่างหวาดหวั่น ราวกับเด็กทำผิด "เธอโกรธหรือ ขอโทษนะ ครั้งหน้าฉันจะไม่ทำอีก"
"โกรธน่ะหรือ" ซางเฟยหว่านยิ้มออกมาทันใด "เขาคู่ควรให้ฉันโกรธด้วยหรือ ฉันแค่ไม่คิดว่านายจะชอบแกล้งดำแบบนั้น"
อวี๋เป่ยหมิงกลัวซางเฟยหว่านจะมองตนไม่ดีนัก จึงรีบอธิบาย "ตอนนั้นเขาตกใจจนฉี่ราด ผมกลัวว่าเขาจะไปพูดเรื่อยเปื่อยทีหลัง เลยลบความทรงจำของเขาบางส่วนไป ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี ผมอธิบายต่อหน้าสาธารณชนก็ได้นะ"