เหวินเซวียน ก็คือปิศาจแห่งความฝัน
เขาเกิดขึ้นจากความรัก ดำรงอยู่เพียงในห้วงฝัน
ไร้กรอบศีลธรรมจรรยาของโลกมนุษย์ ไร้ซึ่งมโนทัศน์แห่งความเป็นความตาย เขามีเพียงรัก รักอันแรงกล้าที่มอบให้อาหลัวทั้งหมดทั้งสิ้น
แต่ความฝันในโลกนี้ ช่างแสนสั้นและเลือนหายง่ายดาย ต่อให้เป็นปิศาจแห่งความฝัน หากอยากดำรงอยู่นานแสนนาน ก็จำต้องสูบกินพลังชีวิตของมนุษย์
เขาได้สูบกลืนพลังชีวิตของอาหลัวเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น
ส่วนอาหลัว ก็ซูบผอมลงทุกวัน
ในที่สุดวันหนึ่ง อาหลัวก็อันตรธานหายไป
และปิศาจแห่งความฝันซึ่งควรจะสูญสลายไปพร้อมกับเจ้าของความฝัน กลับหลับใหลอยู่ในอาภรณ์ของอาหลัว ด้วยความยึดติดในรักที่มีต่อเธอ
ปีกแห่งกาลเวลาเพียงกระพือแผ่วเบา เงาแสงแห่งร้อยปีก็ผ่านไปเพียงดีดนิ้ว
ครั้นเขาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็อยู่ในห้วงนิทราของชิงเยียน
เขาเห็นเธอสวมอาภรณ์ที่อาหลัวโปรดปรานในปีนั้น ค่อย ๆ ผลักประตูเรือนทรงซื่อเหอเยวี่ยนออก
ชายกระโปรงพลีตจีบลายปักสีเขียวอ่อน พลิ้วไหวเบา ๆ ตามย่างก้าวของเธอ ราวกับสะบัดเปิดห้วงเวลาที่รอคอยมาร้อยปี
เรือนเล็กเก่าคร่ำ ก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันใดเมื่อเธอก้าวย่างเข้ามา
เขากอดเธอไว้แน่น หยาดน้ำตาใสรินหล่น "อาหลัว ในที่สุดฉันก็รอเธอจนพบ"
ทว่า ทั้งหมดนี้ เป็นเพียงภาพลวงตาฉากหนึ่งของเขาเท่านั้น
อาหลัวของเขา ล่วงลับไปตั้งแต่ร้อยกว่าปีก่อนแล้ว และยังถูกเขาเองที่ฆ่าเธอ
"ที่แท้ ก็เป็นฉันนี่เอง!"