ในขณะนี้ หญิงสาวที่มีชื่อเน็ตไอดีว่าหนอนน้อย กำลังรอคอยอย่างร้อนใจอยู่ที่ร้านแมคโดนัลด์
พ้นเที่ยงคืนมาแล้ว ในร้านแทบไม่มีลูกค้าเหลืออยู่ พนักงานต่างเอนหลังพิงเคาน์เตอร์เริ่มง่วงซึม รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
จู่ๆ เธอรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ทัน – โรคหอบกำเริบขึ้นมา
นี่เป็นโรคประจำตัวของเธอ ทุกครั้งที่กำเริบต้องใช้ยาเพื่อบรรเทา มิฉะนั้นจะยิ่งทรุดหนัก ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าคืนนี้ เพราะรีบออกจากบ้าน จึงไม่ได้พกยา
เธอรีบออกจากร้าน ตั้งใจจะไปซื้อยา แต่ไม่เคราะห์ร้าย ในเวลานี้ร้านขายยาแถวบ้านปิดหมดแล้ว โรงพยาบาลก็อยู่ไกลออกไป ไปถึงคงใช้เวลานาน
จะทำยังไง? จะทำยังไงดี?
กลับบ้านไปเอายาดีกว่า พอยาแล้วค่อยออกมา
คิดได้ดังนั้น เธอกัดฟัน ก้าวเร็วเข้าไปในชุมชน แล้วกลับบ้าน…
เพื่อประหยัดเวลา ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงครั้งนี้ไม่ได้จอดรถที่ชานเมือง แต่ฝืนจอดบนถนนเล็กข้างๆ ชุมชนที่หนอนน้อยอาศัยอยู่
โชคดีที่ไม่เจอผู้คนที่สัญจร แต่กลับทำเอาหมาจรจัดที่เดินเตร็ดเตร่ข้างทางตกใจ ร้องโหยหวนแล้ววิ่งหนีไป
ซางเฟยหว่านรีบก้าวไปข้างหน้า พลางพูดกับอวี๋เป่ยหมิงว่า "บนตัวเด็กสาวคนนั้นมีกลิ่นอายความตายลอยวน ไร้ซึ่งพลังชีวิต ต้องรีบให้เร็วที่สุด"
ระหว่างที่พูด ทั้งสองก็มาถึงนอกกำแพงล้อมรอบชุมชน
กำแพงล้อมรอบสูงกว่าสองเมตร พวกเขาเพียงกระโดดเบาๆ ก็เข้าไปในชุมชนได้