ผู้เฒ่ามองชิวผู้เฒ่าและเจิ้งหลานซินที่ยืนอยู่ข้างหลังอวี๋เป่ยหมิง กำลังแอบฟังอย่างไม่เกรงใจ
เจิ้งหลานซินรู้ทันที รีบพูดอย่างรู้กาลเทศะว่า "อาจารย์ หม่าลื้อกับชิวผู้เฒ่าขอกลับเรือนก่อน ท่านเคลียร์งานเสร็จก็รีบพักผ่อนนะเจ้าคะ"
เธอดึงชิวผู้เฒ่าเตรียมขึ้นบันได ดวงตาสงบนิ่งของอวี๋เป่ยหมิงฉายแววเก้อเขินเล็กน้อย
"หลานซิน ชิวผู้เฒ่า พวกเธอออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยไหม?"
จะได้ไม่ต้องวุ่นวายตอนดึกดื่น หว่านหว่านอยู่ที่นี่ จะให้เธอเก้อเขินไปด้วยก็ไม่ได้
รัฐมนตรีเมิ่งมองซางเฟยหว่านอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ซางเฟยหว่านก็พูดขึ้นว่า "สิ่งที่ท่านต้องการขอร้อง เกี่ยวกับกระจกหรือเปล่า?"
รัฐมนตรีเมิ่งประหลาดใจเล็กน้อย "คุณรู้ได้ยังไง?"
อวี๋เป่ยหมิงพูด "เธอไม่ใช่คนนอก ท่านไม่ต้องเกรงใจ พูดตรง ๆ เลย"
พอพูดจบ ชิวผู้เฒ่ากับภรรยาก็เดินมาถึงประตูพอดี
ชิวผู้เฒ่ารู้สึกโกรธมาก: งั้นผมกับหลานซินกลายเป็นคนนอกงั้นเหรอ? ดึกดื่นไม่ให้เรานอน ไล่ให้ออกไปเดินเล่นข้างนอก? อาจารย์ลำเอียงจริง ๆ!
แต่ก็ได้แต่บ่นในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดมากต่อหน้าอาจารย์เด็ดขาด
อวี๋เป่ยหมิงแนะนำผู้เฒ่าให้ซางเฟยหว่าน "เมิ่งซวิน รัฐมนตรีของหน่วยงานกิจการพิเศษแห่งชาติ ปัจจุบันรับผิดชอบหลักด้านจัดการเหตุการณ์พิเศษที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ ถึงแม้บุคลากรจะไม่มาก แต่ระดับสูงมาก เวลาจำเป็นสามารถเรียกกองทัพมาใช้ได้โดยตรง"
ซางเฟยหว่านไม่ได้แปลกใจอะไร