ซุนเทาแอบจินตนาการไม่อายว่า ถ้าคุณนายคนนั้นเป็นแม่ของเขา เขาจะได้ขับรถหรูเหมือนหลิวเฉินหรือไม่ และไม่ต้องวิ่งไล่รถเมล์เที่ยวสุดท้ายอย่างน่าอเนจอนาถอีกต่อไป
เรื่องงานก็ไม่ต้องกังวล คนรวยแบบนั้นย่อมมีเส้นสายมากมาย สามารถหางานดีๆ ให้เขาได้ หรือแม้แต่ให้เงินให้เขาลงทุนทำธุรกิจเอง
แทนที่จะเป็นแบบตอนนี้ อายุใกล้สามสิบแล้วแต่กลับไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ความลำบากในชีวิตแทบจะมองเห็นจุดจบได้จากตอนนี้
ทำไม? ทำไมคนเราถึงเกิดมาไม่เท่ากัน ทำไมแม่ของเขาถึงไม่ใช่เธอ...
โจวเสี่ยวเถาลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
เพียงชั่วพริบตาเดียว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตของเขาจบลงแล้ว ชีวิตของลูกชายของป้าจาง
ในวัยเด็ก เขาได้รับความรักจากทั้งพ่อและแม่อย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เขากลับเริ่มเคียดแค้นที่เกิดมาในครอบครัวยากจน มีชีวิตที่แร้นแค้น
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมฉันที่เป็นลูกของป้าจาง สุดท้ายกลับอยากเป็นลูกของโจวหยาหลาน?"
ซางเฟยหว่านพูดเสียงเรียบเฉย: "เพราะแกเห็นแก่ตัวไงล่ะ ตอนเด็ก พ่อแม่ต้องอยู่กับเรามากกว่าสิ่งอื่นใด แกความปรารถนาได้อยู่กับแม่ อยากให้เธอเลิกงาน มาเลี้ยงดูแกโตเหมือนป้าจาง"
"แต่เมื่อแกโตขึ้น ความต้องการการดูแลจากแม่ก็ลดลง แกกลับต้องการความพอใจทางวัตถุและการยอมรับจากสังคมมากขึ้น ดังนั้นแกจึงอยากได้แม่ที่ร่ำรวยเหมือนโจวหยาหลาน"
"แต่ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่ได้มาครบทั้งสองอย่าง"
"ตอนที่โจวหยาหลานหย่ากับพ่อของแก เพื่อที่จะได้สิทธิ์ในการดูแลแก เธอได้รับทรัพย์สินไปเพียงเล็กน้อย เธอต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูแกและให้ชีวิตที่ดีขึ้นแก่แก"