นอกจากนี้ คุณชายยังคิดถึงคุณหนูหลิงได้ทุกที่ทุกเวลา ทำให้เหล่ามู่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
บางครั้ง กลางดึกกำลังนอนหลับสบาย คุณชายคิดถึงคุณหนูหลิงจนนอนไม่หลับ ก็โทรหาเหล่ามู่ทันที:
"พาฉันไปหาคุณหนูหลิง"
เหล่ามู่กึ่งหลับกึ่งตื่นลุกจากเตียง ขับรถพาคุณชายไปที่บ้านคุณหนูหลิง
พอถึงใต้ตึกบ้านคุณหนูหลิง เขาก็ไม่ขึ้นไป แค่นั่งจ้องกระจกหน้าต่างอันมืดมิดของเธอด้วยสายตาอาบความรัก
จ้องทั้งคืน
เหล่ามู่ง่วงจนแทบทรุด เพิ่งจะหลับตาพริ้มเดียวก็ถูกปลุก:"เหล่ามู่ นายว่าเธอรักฉันจริงไหม"
เหล่ามู่:"รัก"
คุณชาย:"แล้วทำไมเธอถึงเย็นชากับฉันขนาดนั้น?"
เหล่ามู่:"งั้นไม่รัก"
คุณชาย:"ไม่รัก แล้วทำไมถึงหึงฉันล่ะ?"
"งั้นก็รัก"
"แล้วทำไมเธอถึงทำตัวห่างเหินไม่ชัดเจน?"
"อืม"
"อืมหมายความว่ายังไง? นายก็คิดว่าเธอไม่รักฉัน?"
"ทำไมเธอไม่รักฉัน ทั้งที่ฉันดีกับเธอขนาดนั้น!"
"เหล่ามู่ ทำไมไม่พูด?"
"นายกล้านอนหลับตอนฉันคุยด้วย! หักเงินเดือน!"
"..."
คุณหนูหลิงก็เป็นคนแปลกมาก เห็นชัดว่าตอนมองคุณชายแววตามีความรัก ตอนแรก ๆ ก็เคยมีช่วงเวลาที่หวานชื่นกลมเกลียวกันกับคุณชาย
ไม่รู้ว่าทำไม ต่อมากลับเปลี่ยนไปกระทันหัน
เธอกลายเป็นคนเย็นชา ทำตัวห่างเหินไม่ชัดเจน
คุณชายโกรธเธอ จึงจงใจพาผู้หญิงกลับบ้านต่อหน้าเธอ และให้เธอรินเหล้าให้พวกเขา