เถ้าแก่ลั่วร้อนใจแทบแย่: "แต่ถ้ามีคนตายในโรงงิ้วของฉัน อาชีพของฉันจะทำต่อไปได้ยังไง? เอ้ย! ฉันก็ไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อฟ้าดินอะไร แค่เก็บเงินค่าเข้าชมเล็กๆ น้อยๆ เรื่องเศร้าๆ แบบนี้ทำไมต้องมาตกอยู่ที่หัวฉันด้วยนะ?"
ซางเฟยหว่านคิดตาม ก็จริง เถ้าแก่ลั่วค่อนข้างจะไร้เดียงสา
เธอจึงก้าวออกมา ตะโกนใส่เจียงอวี้: "พอได้แล้ว!"
เสียงตะโกนนั้นใช้พลังปราณวิญญาณ ทำให้วิญญาณผีต้องหยุดชะงัก
เธอหยุดการกระทำลง ค่อยๆ หันหน้ามองซางเฟยหว่าน: "เจ้าจะมาขัดขวางข้าแก้แค้นหรือ?"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "เธอไม่ได้อยากฆ่าเขาเลยสักนิด ไม่อย่างนั้น คงไม่ทรมานเขานานขนาดนี้โดยไม่เอาชีวิตเขา ฉันพูดถูกไหม?"
ผีสาวที่ก่อนหน้านี้ยังมีสีหน้าน่ากลัว กลับกลายเป็นน้ำตานองหน้าในทันที
ความรู้สึกที่ทุ่มเทไปในปีเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง ต่อให้กลายเป็นผีไปแล้ว ก็ยังลืมไม่ได้ เพราะความรักยังคงอยู่ จึงเกิดเป็นความเกลียดชัง
เธอเกลียดเขา อยากบีบคอเขาให้ตายอยู่ตลอดเวลา
แต่พอมีโอกาสกลับลงมือฆ่าไม่ลง
"อาหลินเฟิง ท่านเคยรักข้าบ้างไหม?"
ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะตอบ เจียงอวี้กลับหัวเราะเยาะตัวเอง: "ถ้าท่านรักข้าจริง จะทำกับข้าแบบนั้นได้ยังไง? พูดไปก็เป็นเพราะข้าเองโง่เอง!"
ช่างเถอะ ช่างเถอะ เธอถอนหายใจ: "ยังไงก็เป็นเพราะข้าสมน้ำหน้าเอง"
เมื่อปล่อยวางความยึดติด วิญญาณของเธอก็ล่องลอยไป ดับสูญไปต่อหน้าทุกคน
โรงงิ้วกลับมาเป็นปกติ บนเวทียังคงแสดงเรื่องทุกข์สุข เจอพราก รักโลภ โกรธ หลงทุกวัน
เพียงแต่นักแสดงบนเวทีลดลงไปหนึ่งคน