ในโลกเซียน ฟ้าดินแบ่งแยกชัดเจน
ผู้คนธรรมดารวมตัวกันอยู่บนพื้นที่ราบ
เหล่านักบำเพ็ญล้วนไปรวมตัวกันอยู่ตามยอดเขาอันเลือนลาง หรือไม่ก็สร้างสำนักบนเกาะกลางทะเล
ไม่ว่าจะสำนักไหน ก็มีลำดับชั้นเคร่งครัด แบ่งแยกศิษย์ในและศิษย์นอกอย่างชัดเจน
ศิษย์ในเป็นศิษย์สายตรง มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น ร่วมสุขร่วมทุกข์กับสำนัก
ศิษย์นอกส่วนใหญ่เป็นนักบำเพ็ญอิสระ ที่อยู่ในสำนักเพื่อความสะดวกในการปกครอง เพียงแค่มีชื่อเท่านั้น ความสัมพันธ์กับสำนักไม่สนิทสนม
สำนักเซียนมีมากมาย โดยมีสำนักเทียนโก้วเป็นผู้นำ ตั้งอยู่บริเวณเขาเทียนโก้ว
สำนักหลีหั่ว เป็นมรรคานอกรีตที่โลกรู้จัก เชี่ยวชาญการควบคุมปีศาจและหลอมอาวุธ ฝีมืออำมหิตและแปลกประหลาด เป็นที่ไม่อาจยอมรับได้ของมรรคาที่ถูกทาง
นับตั้งแต่สองร้อยปีก่อน หลังจากที่ประมุขสำนักหลีหั่วถูกสังหาร สำนักหลีหั่วก็หายหน้าหายตาไป ไม่ปรากฏอีกเลย บางครั้งมีศิษย์บางคนออกมาโลดแล่น ก็ถูกทุบตีอย่างสาหัส ราวกับหนูที่ต้องตี
ผู้คนต่างพูดกันว่าสำนักหลีหั่วไร้หัวหน้า ไม่ช้าก็เร็วต้องสูญสิ้น
แต่ใครจะคิดไม่ถึงว่า
สำนักหลีหั่วที่หายไปเป็นร้อยปี กลับยกพลโจมตีสำนักเทียนโก้วอย่างบ้าคลั่ง ทั้งจำนวนคนและความดุร้าย ยิ่งกว่าสงครามเซียนกับปีศาจเมื่อสองร้อยปีก่อนเสียอีก
โดยเฉพาะชายผู้ขี่มังกรปีศาจ สวมเกราะดำ สวมหน้ากากเงิน ฟันดาบเพียงหนึ่งครั้ง ศิษย์เทียนโก้วนับไม่ถ้วนต้องเปื้อนเลือดบนชุดขาว
ตอนนี้สำนักเทียนโก้วให้พี่ใหญ่เฟยอิงเซียนจื่อคุมสถานการณ์ เธอสู้อย่างสุดกำลัง พลางบ่นอย่างร้อนใจว่า "ไอ้หนูมันยังไม่กลับมาอีกหรือไง รอให้สำนักถูกทำลายล้างก่อนค่อยกลับมาเก็บศพพวกเราหรือ!"