ซางเฟยหว่านหยิบเครื่องเก่านั้นขึ้นมาเปิดดู นอกเหนือจากเพลงที่เก็บไว้สองสามเพลงแล้ว ก็ไม่พบไฟล์บันทึกเสียงใดๆ
เธอพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงแล้วพูดกับโทรศัพท์มือถือว่า
"เป่ยหมิง ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินบันทึกนี้หรือไม่ แต่ขอลองดูเถอะ ตอนนี้ฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ที่นี่มันแปลกมาก เมื่อกี้ฉันเห็นเธอที่ห้อง 322 เธอยืนอยู่หน้าประตู แต่เธอกลับมองไม่เห็นฉัน ที่นี่เป็นเวลากลางวัน คนป่วยจิตเวชที่เห็นอยู่รอบๆ เป็นมนุษย์ธรรมดา แต่ฉันกลับเห็นพลังหยินหนาทึบรอบตัวเธอ และยัง..."
พูดได้เพียงเท่านี้ ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายดังขึ้นมา ซางเฟยหว่านรีบปิดการบันทึกเสียงทันที
จากนั้นก็เห็นหยวนฟางเซวียน พานเม่า เฟิงเหวินเยี่ยน และเสี่ยวลู่ ผลักประตูเข้ามา
หยวนฟางเซวียนเห็นซางเฟยหว่านก็โล่งใจ "ที่แท้เธอก็อยู่ที่นี่ เราตามหาเธอตั้งนาน เธอ... อ๊าย!"
พูดได้เพียงครึ่งประโยค สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสมองจำนวนมากที่จัดวางไว้ในห้องลับ จึงตกใจจนนั่งกองกับพื้น
สีหน้าของซางเฟยหว่านเย็นชาลงทันที "ไม่บอกแล้วหรือว่าให้รออยู่ในห้องผู้ป่วย ทำไมไม่ฟังคำเตือนอีก"
เฟิงเหวินเยี่ยนรีบเข้ามาแสดงความบริสุทธิ์ "คุณซาง เรากังวลว่าคุณจะเสี่ยงอันตรายคนเดียว ถึงแม้ที่นี่จะเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด ถึงแม้เราจะกลัวกันมาก แต่ก็ยังตัดสินใจออกมาร่วมเผชิญหน้ากับคุณอย่างกล้าหาญ ในฐานะผู้ชาย ยังไงฉันก็ยอมให้ผู้หญิงอย่างคุณออกไปเสี่ยงภัยคนเดียวไม่ได้"