"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" พานเม่าส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนจะถูกพวกพนักงานโรงผู้ดูแลลากตัวไปที่ห้องสังเกตอาการ แล้วมัดเข้ากับเตียงคนไข้อย่างทารุณ
ไม่นานนัก เขาก็ส่งเสียงไม่ได้อีกต่อไป เพราะปากถูกอุดไว้ ได้แต่ครางโอยๆ อย่างเจ็บปวด
พนักงานเดินออกไป ม่านถูกเปิดออก หญิงผู้ดูแลคนหนึ่งสวมรองเท้าส้นสูง แต่งหน้าจัด เดินออกมา
พยาบาลสาวยิ้มอย่างใจดี น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ: "ไม่ต้องกลัวนะ คนไข้ทุกคนที่ต้องผ่าตัดต้องผ่านการตรวจก่อนผ่าตัดทั้งนั้น ฉันจะเจาะเลือดให้อย่างเบามือ แค่เจาะสักสิบกว่าหลอด รับรองว่าไม่เจ็บจนตาย อิอิ..."
ริมฝีปากสีแดงสดของเธอเบิกกว้างหัวเราะ ดูน่ากลัวราวกับปีศาจที่กำลังจะเขมือบคน
พานเม่าหมดสติล้มลง
แต่ไม่นานนัก เขาก็ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสปลุกให้ตื่นขึ้นมา
ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นเข็มเจาะเลือดเสียบอยู่ที่แขน เลือดสีแดงสดถูกดูดออกไปทีละหลอด—ผ่านไปสิบกว่าหลอดแล้วแต่ยังไม่หยุด
พยาบาลสาวสวยปลอบโยนอย่างอ่อนโยน: "อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว ยังไงเมื่อเทียบกับการผ่าตัดสมองกลีบหน้า ความเจ็บเล็กน้อยแบบนี้ไม่ถือว่าอะไรเลย"
เฟิงเหวินเยี่ยน หยวนฟางเซวียน เสี่ยวลู่ ถูกส่งกลับมาที่ห้อง 322
ก่อนจากไป พนักงานยังไม่ลืมดุด่า: "ถ้ายังกล้าหนีออกไปอีก จะผ่าท้องพวกแกทิ้ง!"
เฟิงเหวินเยี่ยนโกรธมาก: "หยวนฟางเซวียน ทั้งหมดก็เพราะแกยุให้พวกเราออกไป ตอนนี้ผู้กำกับถูกจับไปแล้ว ผู้อำนวยการบ้าคนนั้นจะผ่าเปิดสมองเขาจริงๆ หรือเปล่า? ถ้าเขาถูกฆ่าตาย แกต้องรับผิดชอบหลัก!"
หยวนฟางเซวียนไม่ยอมอ่อนแอ: "เรื่องออกไปข้างนอก พวกเราตกลงกันเองทั้งหมด แล้วตอนนี้จะมาโทษฉันได้ยังไง? ควรจะโทษซางเฟยหว่านต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนเริ่มออกไปก่อน พวกเราก็คงไม่ตามไปที่ชั้นห้า สุดท้ายเธอกลับหนีไปก่อน ไม่รู้ว่าจะมาช่วยพวกเราหรือเปล่า เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง!"