เฉาเฉาไม่ค่อยเข้าใจว่าซางเฟยหว่านพูดหมายความว่าอะไร แต่ก็ทำตามที่บอก
เจ้าหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยของเธอพันธุ์ซินหยิน ขนด้านหลังมีสีเทาเงินปนเล็กน้อย แต่พอใช้ทิชชู่เปียกเช็ดไป สีนั้นก็หลุดออกมาจริงๆ
เช็ดไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเจ้าแฮมสเตอร์สีเทาเงินก็กลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์
เฉาเฉาเข้าใจทันที "พ่อค้าหลอกฉันนี่นา เอาเจ้าหนูขาวมาทำเป็นซินหยิน! แย่มาก!"
ถึงจะโกรธนิดหน่อย แต่ก็เลี้ยงเจ้าหนูตัวนี้มาครึ่งเดือนแล้ว มันฉลาดและเชื่อฟังมาก
คนอื่นบอกว่าแฮมสเตอร์ความฉลาดต่ำ ฟังชื่อตัวเองไม่เข้าใจ บางครั้งยังกัดเจ้าของอีก
ช่วงแรกที่ซื้อกลับบ้าน พ่อแม่ไม่ให้เธอจับหนูเสี่ยวเอ๋อโถวด้วยมือเปล่า
แต่ต่อมาเฉาเฉาก็พบว่าเจ้าหนูเสี่ยวเอ๋อโถวไม่กัดคน แถมยังเชื่องมาก
เธอยื่นมือไป มันก็ปีนขึ้นมาเอง
มันฟังรู้เรื่องชื่อตัวเอง ไม่ว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ แค่เฉาเฉาเรียก "เสี่ยวเอ๋อโถว" มันก็จะวิ่งมาหาอย่างร่าเริง
ฉลาดเหมือนสุนัขตัวน้อยเลย
"เฮ้อ ช่างเถอะ! เจ้าหนูขาวก็เจ้าหนูขาว ลูกตัวเอง แม้เลือดจะไม่ดี ก็ต้องเลี้ยงต่อไป" น้ำเสียงของเฉาเฉาตอนนี้เหมือนคุณพ่อของเธอไปหน่อยๆ
ซางเฟยหว่านพูด "เจ้าหนูตัวน้อยของเธอน่ะฉลาดจริงๆ ทุกคืนตอนเธอหลับมันจะแอบออกจากกรงไป ตอนที่เธอได้ยินเสียงซ่าๆ ก็คือเสียงมันนั่นแหละ"