"พ่อแม่ครับ พ่อแม่ซื้อหนูแฮมสเตอร์ให้หนูจริง ๆ เหรอ? อ้าว! เป็นแฮมสเตอร์จริง ๆ ด้วย! หนูมีหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยแล้ว!"
เด็กหญิงตัวน้อยโยนกระเป๋านักเรียนทิ้ง แล้ววิ่งตรงเข้ามา หยิบหนูตัวน้อยขึ้นมากุมไว้บนฝ่ามือ
แม่พูดว่า "ระวังหน่อย แฮมสเตอร์ก็กัดคนนะ!"
พ่อหัวเราะ "ดูท่าทางซน ๆ ของมันสิ อย่าเล่นจนแฮมสเตอร์ตายล่ะ!"
เด็กหญิงที่ปกตินิสัยซุกซน กลับอ่อนโยนและอ่อนโยนกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยเป็นพิเศษ
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ตั้งแต่เด็กจนโต เธอไม่ค่อยสนใจสัตว์ชนิดอื่น มีเพียงหนูเท่านั้นที่เธอชอบ
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เธออยู่บ้านนอก เห็นหนูวิ่งออกมา ผู้ใหญ่ต่างตกใจกันหมด แต่เธอกลับวิ่งตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในตอนนี้ ในที่สุดเด็กหญิงเฉาเฉาก็รู้เหตุผล: "งั้นชาติที่แล้ว ฉันเป็นเจ้าของเธอเหรอ?"
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องเก่า ๆ ดวงตากลมโตของหนูตัวน้อยก็เปียกชื้น:
"ใช่แล้ว ชาติที่แล้วเธอเป็นเจ้าของฉัน เราอยู่ด้วยกันมาสิบห้าปี ตอนนั้นเธอยังให้ฉันดูรูปตอนเธอยังเด็ก ซึ่งเหมือนกับชาตินี้ทุกอย่างเลย"
"เธอรู้ไหม? ชื่อเดิมของฉันก็คือเสี่ยวเอ๋อโถว เธอตั้งให้ตอนที่ยังเป็นคุณยาย!"
"ฉันไม่กล้าบอกความจริงกับเธอ กลัวจะทำให้เธอตกใจ กลัวว่าเธอจะไม่ต้องการฉัน"
"วันแรกที่ฉันมาถึงบ้านนี้ เธอเล่นกับฉันจนลืมทำการบ้าน ฉันกลัวว่าเธอจะถูกดุ เลยแอบทำการบ้านให้เธอเสร็จตอนกลางคืน เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ ฉันยังลอกลายมือของเธออีกด้วย"
"พูดแล้วก็เถอะ ลายมือเธอไม่สวยเลยนะ ต่อไปนี้เธอต้องตั้งใจเรียนให้มาก ๆ นะ อย่างน้อยชาติที่แล้วก็เป็นครู!"