ซีลี่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้น้าชายฟังทั้งหมด แล้วพูดว่า "น้าชายคะ น้าทำผิดจริงๆ นะ น้าควรขอโทษเขาด้วยจริงๆ ค่ะ!"
น้าชายเองก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว ยิ่งไม่คิดว่าคนคนนั้นจะตายแล้วยังติดอยู่บนทางด่วน ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้
"ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ! ฉันไม่คิดมาก่อนว่า ความสะใจเพียงชั่วครู่จะก่อให้เกิดผลร้ายแรงขนาดนั้น หลังจากเรื่องนั้น ฉันไม่กล้าเข้าไปในช่องทางฉุกเฉินอีกเลย ขอโทษ ขอโทษ..."
คำขอโทษที่มาช้าไป 10 ปี ณ ตอนนี้ดูซีดเซียวเหลือเกิน
แต่ในฐานะวิญญาณ เขาจะทำอะไรได้เล่า?
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ฉันรู้ว่านายรู้สึกเจ็บใจมาก รู้ว่านายอยากแก้แค้นมาก แต่นายมีความยึดติดอยู่ตรงนี้ นายจึงไม่สามารถออกจากทางด่วนสายนี้ไปได้ ถ้านายทำเรื่องนี้แล้วไปเกี่ยวข้องกับคนบริสุทธิ์ ก่อกรรมทำเข็ญ จะทำให้นายพลาดโอกาสเกิดใหม่ จงวางความยึดติดลงเถอะ ไม่เพื่อสิ่งอื่น เพื่อตัวเองก็พอ"
น้ำตาจากดวงตาที่เปื้อนเลือดของเว่ยกุยไหลออกมา กลายเป็นน้ำตาเลือด
เขาพูดว่า "ฉันก็อยากไป แต่ว่าฉันไปไม่ได้ ฉันไปไม่ได้ ฉันเจ็บปวดมาก เจ็บปวดมากจริงๆ !"
"ฉันจะช่วยนายทำพิธีส่งวิญญาณ" ซางเฟยหว่านกล่าวข้ามหน้าจอ พร้อมสวดคาถาส่งวิญญาณ
ทั้งนี้ก็เพราะระดับการบำเพ็ญของเธอในตอนนี้สูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะอยู่ห่างกันเพียงระยะทางหรือแม้แต่ผ่านเน็ต พลังปราณวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเธอก็สามารถไปกับคาถาส่งวิญญาณเพื่อชำระวิญญาณให้บริสุทธิ์ได้
เดิมทีวิญญาณที่ถูกห่อหุ้มด้วยความแค้นอันหนาแน่น ค่อยๆ เบาบางลง