อากาศบนทะเลแปรปรวน ชาวประมงที่ออกทะเลหาปลาต้องเผชิญความเสี่ยงไม่อาจคาดเดา
60 ปีก่อน จิ่นเสียเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของสามี จึงแอบนำเกล็ดปลาบนตัวเองมาทำเป็นน้ำหอม เวลาสามีออกทะเลหาปลาก็ฉีดให้สักหน่อย จะนำโชคมาให้ คุ้มครองให้กลับมาอย่างปลอดภัย
จางเสวี่ยเสวี่ยถอดบทเรียนมาแล้ว ย่อมไม่ใช้เกล็ดปลาทำน้ำหอมอีกแน่นอน
แม้กระทั่งไม่เคยพูดเรื่อง "น้ำหอม" ต่อหน้าไป๋จวิ้นแม้แต่คำ เพื่อกันความเสี่ยง
วันนี้ ไป๋จวิ้นเดินกลับมาจากข้างนอกด้วยท่าทางหมดสภาพ
ใบหน้าเศร้าสร้อย ขอบตาแดงก่ำ เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
จางเสวี่ยเสวี่ยถามว่า "เป็นอะไร?"
ไป๋จวิ้นนั่งหมอบเงียบไปข้างหนึ่ง แล้วพูดว่า "เอ้อร์ชุนตายแล้ว"
จางเสวี่ยเสวี่ยว่า "ตายก็ตายไปสิ"
ไป๋จวิ้นยังคงเศร้าต่อ "เอ้อร์ชุนเป็นเพื่อนรักที่โตมาด้วยกันกับผม ผมพ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก สมัยเด็กมักหิวท้องบ่อย ๆ เอ้อร์ชุนเห็นผมน่าสงสารก็แอบขโมยของกินที่บ้านมาให้ผมเสมอ"
"เอ้อร์ชุนมัน……มันเป็นคนดีจริง ๆ นะ!"
"แต่วันนี้เอง เรือประมงของมันถูกคลื่นซัดจม ผมตามหาในทะเลนานแสนนานก็หาไม่เจอ"
จางเสวี่ยเสวี่ยโบกมือ พูดไม่เอาไหนว่า "รอดกลับมาได้ก็ถือว่าดีแล้ว อย่าไปเป็นห่วงคนอื่นเลย แกไม่ใช่คนที่นี่อยู่แล้ว ทุกอย่างที่นี่คือม่านภาพลวงตา ไม่ต้องเสียใจกับคนในม่านภาพลวงตาหรอก"
แต่ไป๋จวิ้นกลับร้องไห้ฟูมฟาย "เพื่อนรักที่สุดของผมตายแล้ว ผมได้แต่จ้องดูมันถูกคลื่นกลืนกินต่อหน้า ลูกของมันเพิ่งได้เดือนกว่า ๆ ยังเรียกพ่อไม่ได้เลย แม่ของมันคว้าแขนเสื้อผมไว้ ถามผมว่าทำไมผมถึงรอดกลับมาได้อย่างปลอดภัย ทำไมเอ้อร์ชุนถึงตาย"