ไป๋จวิ้นปูเครื่องนอนชุดเดียวที่บ้านมีออกไว้ แล้วพูดกับจางเสวี่ยเสวี่ยว่า "เธอนอนเถอะ ฉันจะนอนข้างนอกเหมือนครั้งก่อน ๆ "
พูดจบ เขาก็ออกไปข้างนอก
ไม่นานฝั่งกองฟืนก็มีเสียงดังขึ้น
จางเสวี่ยเสวี่ยยื่นหน้าออกไปมอง ก็เห็นไป๋จวิ้นนอนแผ่อยู่บนกองฟืน พยายามม้วนตัวให้กระทัดรัดที่สุด
แต่ถึงกระนั้น ความหนาวยามราตรีก็ยังทำให้เขาสั่นเทิ้ม
"ฮัดเช้!" เขาจามหนึ่งครั้ง แล้วเขี่ยจมูกตัวเองแล้วนอนต่อ
ขนสีแดงบนศีรษะสูญเสียความงดงามไปหมดแล้ว ยิ่งดูยิ่งเหมือนรังไก่เข้าทุกที
"คนโง่นี่" จางเสวี่ยเสวี่ยด่าพึมพำ แต่พอรอจนเขาหลับสนิท ก็ยังทำเหมือนครั้งก่อน ๆ คือเอาผืนผ้าห่มผืนเดียวของบ้านไปคลุมให้เขา
ถ้าไป๋จวิ้นล้มป่วยตายอยู่ตรงนี้ ในความเป็นจริงเขาก็จะตายตามไปด้วย
ตอนนี้จางเสวี่ยเสวี่ยยังมั่นใจไม่ได้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ เกล็ดคุ้มหัวใจนั่นจะช่วยให้ไป๋จวิ้นรอดชีวิตไว้ได้หรือไม่ อีกอย่างตอนนี้แม้แต่เจ้าของเกล็ดก็ยังเอาตัวเองไม่รอด
บางทีเทพชั่วร้ายอาจจงใจโยนไป๋จวิ้นลงมาในแดนภาพลวงตาพร้อมกันด้วย เพื่อหวังให้เขาตายซากอยู่ในนี้ไปเลย
จางเสวี่ยเสวี่ยนอนราบบนที่นอน ถอนใจติดกันสามครั้ง แล้วไล่เรียงเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านชาวประมงใหม่อีกครั้ง
"ไป๋จวิ้นถูกแดนภาพลวงตาดูดกลืนจนกลายเป็นเจียงจวิ้นไปเต็มตัวแล้ว"
"เหตุการณ์ที่นี่ดำเนินไปเหมือนเมื่อ 60 ปีก่อนทุกประการ 60 ปีก่อน เจียงจวิ้นแต่งงานกับจิ่นเสียที่เพิ่งกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ไม่นาน"