ซางเฟยหว่านตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดที่ส่องประกายพอดี อวี๋เป่ยหมิงยืนอยู่ที่หน้าต่างท่ามกลางแสงสีทอง ราวกับถูกเคลือบด้วยแสงสีทอง
เธอมองเขาไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ทำไมในหัวก็นึกถึงรูปแมวกวักเงินสีทองที่เปล่งประกายขึ้นมา
ตัวเองยังรู้สึกขำ: เขายากจนขนาดนั้น จะไปกวักเงินได้ยังไง?
รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวด้านหลัง อวี๋เป่ยหมิงหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ: "เธอตื่นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง?"
"ก็แค่พลังปราณวิญญาณสูญเสียไปมากหน่อย ตอนนี้ฟื้นแล้ว"
ซางเฟยหว่านฟื้นแล้วก็ไม่อยากนอนต่ออีก
เธอลุกขึ้นนั่ง รู้สึกว่าพลังปราณวิญญาณฟื้นตัวได้ค่อนข้างดี ก้มลงมองก็เห็นกำไลกระดิ่งกลับมาอยู่ที่ข้อมือของเธออีกครั้ง——เธอจำได้ชัดเจนว่า ก่อนหน้านี้กลัวว่าอวี๋เป่ยหมิงจะรับมือกับจั่วซื่อไม่ได้ ก็เลยส่งอาวุธวิเศษนี้ให้เขา
ตอนนี้ ทำไมกลับมาอยู่ที่นี่ได้?
อวี๋เป่ยหมิงอธิบายว่า: "คงเป็นเพราะอยู่กับเธอมาระยะหนึ่ง อาวุธวิเศษนี้เลยยอมรับเจ้านาย มันถึงกับมีอาการต่อต้านตอนที่ฉันใช้"
"ยอมรับเจ้านายแล้วเหรอ?"
ซางเฟยหว่านลองสัมผัสกระดิ่งดู ก็พบว่าอาวุธวิเศษนี้เริ่มมีความสอดคล้องกับเธออย่างแผ่วเบาจริง ๆ
"นี่..."
ยังไงมันก็เป็นของอวี๋เป่ยหมิง อยู่ดี ๆ ก็ยอมรับเธอเป็นเจ้านาย ซางเฟยหว่านรู้สึกเหมือนได้เปรียบ
อวี๋เป่ยหมิงพูดอย่างใจกว้าง: "ฉันไม่ชอบบังคับ ในเมื่อมันยอมรับเธอแล้ว ก็ยกให้เธอไป"
เมื่อถึงจุดนี้ ซางเฟยหว่านก็ไม่สะดวกจะปฏิเสธอีก
"ฉันไม่เอาเปรียบเธอฟรี ๆ สิบล้านถือว่าฉันซื้อก็แล้วกัน แน่นอน ถ้าเธอต้องการใช้ตอนไหนก็ยืมไปได้ตลอด"