กู้ชิงเฉินมองดูอวี๋เป่ยหมิง สายตาทะลุผ่านคิ้วตาของเขา ราวกับได้เห็นผู้หญิงที่เคยรักอย่างสุดซึ้งคนนั้น
"เจ้าเป็นลูกของเธอ ก็เป็น..."
"หุบปาก!" อวี๋เป่ยหมิงตวาดตัดบทอย่างเย็นชา "ข้าใช้นามสกุลมารดา ส่วนเจ้า..."
ดาบยาวสีดำของเขาชี้ไปที่กลางอกของกู้ชิงเฉิน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ส่วนเจ้า คือคนที่ฆ่ามารดาของข้า วันนี้ข้ามาเพื่อเอาชีวิตเจ้า!"
กู้ชิงเฉินหลายปีมานี้ก็ใช้ชีวิตอยู่ในความสำนึกผิดมาตลอด จนผมหงอกขาวทั้งศีรษะในคืนเดียว
เขาเคยแอบส่งคนไปตามหามารดาและบุตรของอวี๋เป่ยหมิงทั่วทุกแห่ง แต่ก็ไร้ผล
และในตอนนี้ ลูกชายแท้ๆ อยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่มีความรู้สึกทางสายเลือดแม้แต่น้อย มีเพียงความเกลียดชัง
กู้ชิงเฉินเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา พูดกับอวี๋เป่ยหมิงว่า "ลูกสังหารบิดา จะต้องแบกรับกฎแห่งกรรม ทำให้เจ้าไม่มีทางได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียน"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าว "ข้าไม่เคยคิดจะทะยานสู่เซียน!"
"แต่ในฐานะพ่อ ข้าหวังว่าเจ้าจะมีอนาคตที่สดใส" เขาพูดพลางยื่นสองนิ้วออกมา คีบใบดาบของอวี๋เป่ยหมิงไว้ แล้วออกแรงหัก ใบดาบก็ขาดออก
อวี๋เป่ยหมิงนึกว่าเขาจะโต้กลับ เตรียมรับมือ แต่กลับเห็นกู้ชิงเฉินกลับด้านดาบที่หักนั้นแทงเข้าที่หัวใจของตัวเอง
เลือดสีแดงสดแพร่กระจายออกมาทันที ย้อมชุดคลุมยาวสีขาวของเขาเป็นสีแดงด่าง
อวี๋เป่ยหมิงพูด "เจ้าคิดว่าแค่นี้จะไถ่บาปได้หรือ? พอแล้วหรือ?"
กู้ชิงเฉินยิ้ม เลือดไหลซึมจากมุมปาก
เขาพูด "ไม่พอ ข้าจะลงไปให้นางมารดาของเจ้า คิดบัญชีกับข้าช้าๆ"
"ข้ามองออกว่านายพรสวรรค์โดดเด่น วางความแค้นลงเถอะ ฝึกเซียนให้ดี แล้วจะได้ขึ้นเส้นทางเซียนเร็วๆ"
อวี๋เป่ยหมิงคิดว่าจะต้องสู้กันถึงตาย คิดว่าจะจบทั้งสองฝ่าย หรือแม้แต่คิดว่าถ้าแพ้จะเกิดอะไรขึ้น
แต่ไม่คิดว่าเขาจะฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตาได้ง่ายดายขนาดนั้น เพียงเพราะกลัวว่าลูกสังหารบิดาจะแบกรับกฎแห่งกรรม ทำลายจิตใจแห่งมรรคา?
"ลูกเอ๋ย เธอจะเรียกฉันสักคำ... 'พ่อ' ได้ไหม?"
ครั้งหนึ่ง เพื่อตำแหน่งเจ้าสำนักนี้ เขาไม่ลังเลที่จะทำร้ายผู้หญิงที่รักที่สุด ทำให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเติบโตขึ้นท่ามกลางความเกลียดชัง