ไป๋เฉิงเฟิงและผังเซิ่งหย่งพูดคุยกันอย่างกว้างขวาง
ตั้งแต่เรื่องธุรกิจไปจนถึงการเลี้ยงดูบุตร พูดไปพูดมา ผังเซิ่งหย่งก็ค่อย ๆ เลี่ยงมาที่ตัวของไป๋จวิ้น
"ผมได้ยินมาว่า คุณไป๋เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่ง ค่อนข้างรุนแรง ตอนนี้หายดีแล้วหรือยัง?"
ไป๋เฉิงเฟิงกล่าว: "หายดีแล้ว เขาก็แค่คนโง่มีวาสนา"
ผังเซิ่งหย่งถามอีก: "ไม่ใช่บอกว่าเกือบกลายเป็นมนุษย์ผักหรือ? ไม่ทราบว่าแพทย์คนไหนที่ดูแลหลัก ฝีมือดีไม่น้อยเลยนะ!"
ไป๋เฉิงเฟิงยิ้มพลางกล่าว: "ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น แค่หมดสติไปสองสามวันเท่านั้น คุณผังไปฟังข่าวลือมาจากที่ไหน ถึงกลายเป็นมนุษย์ผักไปได้?"
ผังเซิ่งหย่งเติมเหล้าให้ไป๋เฉิงเฟิงด้วยตัวเอง:
"ประธานไป๋อย่าปิดบังผมเลย เมื่อสองวันก่อนผมบังเอิญเจอผู้อำนวยการโรงพยาบาลนั้น ท่านผู้อำนวยการเอ่ยถึงคุณไป๋จวิ้นจนถึงทุกวันนี้ก็ยังคิดว่าเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์"
ไป๋เฉิงเฟิงจิบเหล้า พูดจาเอาตัวรอดได้อย่างแนบเนียน: "ในเมื่อผู้อำนวยการพูดเช่นนั้น ก็คงเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ละมั้ง"
"บนโลกนี้จะมีปาฏิหาริย์มากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน? ประธานไป๋ ช่วยแนะนำผู้มีความสามารถที่อยู่เบื้องหลังให้ผมรู้จักหน่อยได้ไหม? ให้ผมได้สัมผัสปาฏิหาริย์ทางการแพทย์บ้าง"
"คุณผัง คำพูดของคุณฟังดูขัดแย้งกันเองนะ พอพูดว่าไม่มีปาฏิหาริย์มากมาย แล้วก็พูดว่าอยากสัมผัสปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ คุณผังท้ายที่สุดเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือไม่เชื่อกันแน่?"