ซางเฟยหว่านไม่ได้ดูดวงชะตาของหญิงสาวคนนั้น แค่มองใบหน้าของผู้กล้าเดียวดายแล้วพูดว่า "คุณกับเธอไม่ใช่คู่แท้ของกัน ต่อให้คุณไปแต่งเข้าบ้านเธอ ก็อยู่ได้แค่สามปีเท่านั้น แล้วก็จะต้องแยกทางกัน"
ผู้กล้าเดียวดายฟังแล้วก็รู้สึกใจหายอยู่บ้าง ยังไงเขาก็ใกล้จะสามสิบแล้ว อายุขนาดนี้เลือดมันก็ร้อน ใครจะไม่อยากมีเมียล่ะ?
แต่ขณะที่ใจหาย ในใจก็แอบโล่งอก ไม่แต่งก็ดี เขายังกลัวว่าถ้าแต่งเมียแล้วจะไม่ให้เขาเลี้ยงดูปู่
"ขอบคุณครับสตรีมเมอร์ ผมจะไปปฏิเสธงานแต่งครั้งนี้เดี๋ยวนี้แหละ"
เขาพูดพลางส่งของขวัญตอบแทน จากนั้นก็เตรียมออฟไลน์
ทันใดนั้นก็ได้ยินซางเฟยหว่านพูดว่า "โชควาสนาครั้งต่อไปจะดี คุณต้องรักษามันให้ดีนะ"
ผู้กล้าเดียวดายหัวเราะเยาะตัวเอง "ไอ้หนุ่มยากจนอย่างผม จะมีครั้งต่อไปได้ยังไง?"
ซางเฟยหว่านบอก "ยี่สิบแปดปีก่อนหน้านี้คุณยากจนจริง ๆ ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ทำงานหนักใช้แรงงานแลกเงิน แค่หาเงินได้เล็ก ๆ น้อย ๆ แต่นับจากวันนี้ โชคชะตาของคุณจะถึงจุดเปลี่ยน มีโชคลาภลอยฟ้ามาให้ ตลอดชีวิตจะไม่ต้องกังวลเรื่องกินใช้"
"หา?" ผู้กล้าเดียวดายตะลึง "สตรีมเมอร์ คุณหมายถึงผมเหรอ? ที่คุณพูดครึ่งแรกก็ตรงนะ แต่จู่ ๆ ผมจะรวยขึ้นมาได้ยังไง? สตรีมเมอร์ คุณต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ"
ซางเฟยหว่านพูด "คุณซื้อลอตเตอรี่ไว้หรือเปล่า?"
ผู้กล้าเดียวดายเพิ่งนึกได้ สิบกว่าวันก่อนเดินผ่านร้านลอตเตอรี่ แล้วก็ซื้อลอตเตอรี่สิบบาทตามอารมณ์