ตั้งแต่รู้ว่าอารีเป็นจิ้งจอกวิเศษ และเป็นปีศาจชายที่คิดเกินเลยกับตน เสี่ยวเหม่ยก็เริ่มตีเส้นแบ่งชายหญิงกับมัน
หลังเข้านอนตอนกลางคืน เธอไม่อนุญาตให้อารีเข้าห้องนอนอีก ให้มันนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นเท่านั้น
ค่ำคืนหนึ่ง เธอรู้สึกถึงกลุ่มก้อนอุ่นนุ่มฟูในอ้อมแขนขณะครึ่งหลับครึ่งตื่น
เธอกำลังจะกอดแน่น พลันนึกขึ้นได้ว่าสุนัขจิ้งจอกที่กลายเป็นวิเศษนั้นไม่ไร้เดียงสา
เธอจึงดึงอารีออกจากผ้าห่มด้วยความขุ่นเคือง ต่อว่า "แกเข้ามาได้ยังไง ฉันจำได้ว่าฉันล็อกประตูแล้วไม่ใช่รึ?"
มองไปที่ประตู ก็เห็นกุญแจเสียบคาอยู่ในลูกบิด
เสี่ยวเหม่ยยิ่งโมโห "เจ้าจิ้งจอกเฮงซวย ฉลาดนักรึไง! เปิดประตูเป็นน่ะเก่งนักรึไง! ฉันบอกแกไว้เลย ถ้าแกบังอาจมุดผ้าห่มฉัน ขึ้นเตียงฉันอีก ฉันจะไม่เอาแกแล้ว!"
อารีทำตาปริบ ๆ น่าสงสาร "เสี่ยวเหม่ย ผมแค่อยากนอนในอ้อมกอดของเธอเหมือนแต่ก่อน ผมยังเป็นสุนัขจิ้งจอกน้อยของเธอ ยังไม่ได้กลายเป็นผู้ชายจริง ๆ สักหน่อย"
"ก็ไม่ได้!" เสี่ยวเหม่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด โยนมันไปที่ห้องนั่งเล่น
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะตื่นนอนเธอก็ตะโกนตามเคย "อารี อารี!"
ปกติพออารีได้ยินเสียงเรียกของเธอ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็จะวิ่งมาทันที
แต่วันนี้ แทบจะตะโกนจนคอแตกอารีก็ไม่ปรากฏตัว
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ยังติดขนจิ้งจอกอยู่สองสามเส้น แต่อารีกลับไร้ร่องรอย
ทีแรก เสี่ยวเหม่ยคิดว่าอารีโกรธเธอแล้วไปหลบ
เสี่ยวเหม่ยจึงเอาไก่ทอดของโปรดของอารีออกไปตามหาข้างนอก